Toeval

Het echtpaar Van der Linden wil een speciale sleutel aanschaffen, waarmee gehandicapten invalidetoiletten langs snelwegen open kunnen maken. De heer Van der Linden bestelt zo'n sleutel via de Club Behinderter und ihrer Freunde (CBF) in Darmstadt. Via de clubwebsite is voor 18 euro een sleutel aan te vragen. Niet iedereen kan zo'n aanvraag doen: je moet wel een bewijs overleggen van de handicap, bijvoorbeeld een foto van je manke poot. Van der Linden maakt op internet via zijn ING-rekening 22 euri over. Het geld voor de sleutel en vier (!) euro aan kosten. ,,Dat stond op de website van het CBF”, meldde meneer Van der Linden beteuterd. “Toen ik op internet alles invulde, vroegen ze om een code. Die was nergens te vinden en toen moest ik er wel een cheque van maken.''
NB: Alle gelijkenissen met het Nederlandse CBF berusten puur op toeval.

Smile, you're on camera!

Directeur Joop Goos legt zijn functie bij Veilig Verkeer Nederland (VVN) neer. Hij kwam in het nieuws omdat hij te hard reed. Peter R. de Vries filmde zijn overtredingen. Beetje dom. Vooral omdat Goos niet de enige medewerker van de verkeersorganisatie is die door te hard rijden in de problemen kwam: woordvoerder Bert Woudenberg werd in 2002 uit zijn functie gezet vanwege veel te hard rijden. Ook hij werd ontmaskerd door Peter R. De sector is gewaarschuwd. Binnenkort op de tv: Hans Stam (Hartstichting) trekt een vette leuning uit de muur bij FEBO; Theo Bor (directeur Bond tegen het vloeken) slaat op zijn duim en roept het opperwezen onorthodox aan; Johan van de Gronden (WNF) en Liesbeth van Tongeren (Greenpeace) samen op drijfjacht met Willem-Alexander in Mozambique; Marijke van Eck (Zonnebloem) duwt bejaarde met rolstoel en al de Henri Dunant af aan bakboordzijde en Michael Rutgers steekt er nog een op tijdens de ALV van het Astma Fonds. In het glazen huis van goed doen blijft niets onopgemerkt.

De hens erin

Tijdens een fotosessie voor de goede-doelen-editie van het patjepejersblad Miljonair zou een stylist het haar van Boer-zoekt-Vrouw-presentatrice Yvon Jaspers hebben verbrand. So far, so good, zou ik denken. Maar na veel gedoe is La Jaspers akkoord gegaan met een vergoeding van 200 euro voor gemaakte kapperskosten (tamelijk veel voor de ongemakkelijke bos hooi waarmee Jaspers zich op de treurbuis tooit) en dit bedrag zal worden overgemaakt naar de rekening van Ronald McDonald Kinderfonds. Welke lessen kunnen wij hieruit trekken? Alle ambassadeurs in de fik laten zetten en kijken wat het oplevert? Niet realistisch, maar wel fijn. Want laten we eerlijk zijn: zelfs stille bijrollen in C-soaps worden gepromoveerd tot het gezicht van een goed doel. Het demonstreert de totale inflatie van het ambassadeurschap. Huppeltrutjes als Jaspers hebben een geloofwaardigheid die nog minder is dan de Iraakse minister van informatie Al Sahaf, die met droge ogen beweerde dat er niets aan de hand was, terwijl op de achtergrond een bommentapijtje werd gelegd. Beter geen ambassadeur, dan een wanhopig boerzoekende tut met een gecremeerde hairdo.

Met de Billy’s blootgaan

“De actie van Ikea om zoveel mogelijk Billy-boekenkasten te verkopen voor de Stichting Lezen & Schrijven heeft ruim 47.000 euro opgeleverd.” Las ik deze week.
Mijn oordeel over zowel onze Zweedse vrienden als onze landgenoten, heeft hierdoor een nieuw dieptepunt bereikt. Het ergste is niet dat maar liefst 24.649 Nederlanders zich de meest truttige verzameling boekenplanken ever in de twee linkerhanden heeft laten duwen. Het ergste is dat Prinses Laurentien, de hoedster der laaggeletterden, zich door IKEA majestueus heeft laten afschepen. Misschien dat Laurentien de lage IKEA-lettertjes zelf niet helemaal goed gelezen heeft, maar zij zou intussen moeten weten dat de woongigant beschikt over het rijkste en tegelijk gierigste goede doelenfonds binnen ons zonnestelsel. Zo rijk, dat zelfs Bill Gates daarbij vergeleken een soort Dirk Scheringa is. Stichting INGKA Foundation beheert 36 miljard dollar. Dan is 47 mille een, tja, wat eigenlijk? Een føøi?

Vurtrrrouwuh

“Tja, als het vertrouwen weg is, dan valt een bank om”, judaste Nout Wellink deze week met het complete boteroverschot van de EEG op het hoofd.
Hoeveel goede doelendirecteuren zouden toen gedacht hebben: zo snel kan het met ons ook gaan? Wij: koningen, keizers, admiralen van het publieksvertrouwen. Een frauderende controller, een graaiende collectant, een lekkende medewerker... Voor je het weet, hollen al die donateurs naar hun pc om hun machting voor automatisch incasso in te trekken.
Maar in het land van goed doen, is het gras bij de buurman altijd bruiner. Uit PWC-onderzoek bleek dat directeuren denken dat het moeilijker en zwaarder gaat worden.
Bij de collega’s.........wel te verstaan.
Need I say more?

Joop heeft gelijk!

Dat softe, empathische gezever over de megabelegginsgblunders van goede doelen ben ik zat. Door de crisis krijgen we een akelig helder zicht op allerlei maatschappelijke ondernemingen die de afgelopen jaren helemaal van het paadje zijn geraakt. Door megalomanie, door naïviteit of door een nog fatalere combinatie van die twee. Zoals zorginstellingen geen hypotheken mogen verstrekken aan eigen personeel; zoals woningcorporaties niet in off shore of Ferrari’s mogen gaan; commissarissen van de koningin geen geld van Noordhollanders mogen wegzetten boven de poolcirkel, zo mogen goede doelen met geld van het publiek niet gokken op de beurs. Ja: GOKKEN. Dat is het, en niet anders. En laat je nou geen oor aannaaien door al die financiële dienstverleners, die nu allemaal hun handen in onschuld wassen (“beleggen gaat om de lange termijn”: ja JULLIE lange termijn!). Filantroop-ondernemer Joop van den Ende zei het zo mooi in reactie op het zakelijke démasqué van volkszanger Borsato: "Marco zingt de longen uit zijn lijf terwijl het geld aan de andere kant wordt uitgegeven aan dingen die daar niets mee te maken hebben. Dat is een doodzonde.” En dat is het. Dan maar wat minder “rendement” voor de rupsjes nooitgenoeg. Scheelt weer een hoop transparantie in het jaarverslag.

Schuringa Keur (gratis!)

Elke oorlog kent zijn profiteurs. Het gebakkelei rondom de verschillende keurmerken heeft een heuse “keurmerkwijzer” opgeleverd. Proeft u dat woord even op de tong: keur-merk-wijzer. Bedoeld voor goede doelen die er geen touw meer aan vast kunnen knopen. Als die al zo’n wijzer nodig hebben, hoe kun je dan in godesnaam van donateurs verwachten dat ze er wél chocola van maken? Die hebben al een Goede Doelentest nodig om in het goede doelenwoud enkelvoudige bomen te onderscheiden. It’s Kafka written all over it. Ik heb derhalve besloten ook een nieuw keur voor goede doelen te beginnen. Het Schuringa Keur (gratis) wordt toegekend aan al die doelen die weigeren gebruik te maken van de keurmerkwijzer en niet in aanmerking wensen te komen voor een van thans 24 keurmerken. Zij krijgen daartoe een sticker met opgestoken middelvinger naar de logo’s van CBF, ISF en de met een zwart balkje toegeruste beeltenissen van de heren Kemps en Helmer (en Mart Smeets, omdat ik die gewoon een zak vind).