Druk uw snor

Ik zie opeens allemaal mannen om mij heen die hun snor laten staan. Ook wel vrouwen, maar die doen dat niet expres. Die mannen wel. Die doen dat voor het goede doel. Goede doelensnorren dus. Het idee erachter: veel mensen willen dat wel eens zien en zouden daar geld voor over hebben, dat dan naar de kankerbestrijding wordt doorgestort. Waarom is dat een volstrekt mesjogge idee? Om twee redenen. De eerste: ik zou graag geld betalen voor mannen die NIET zo’n onappetijtelijke en ook aldus ruikende sliert zuurkool onder hun neus laten staan. De tweede en belangrijkste reden is: ik geef graag aan de kankerbestrijding als mij dat gevraagd wordt. Daarvoor hoef ik geen blootkalender van nonnen te kopen, de midlifecrisis van wielrennende babyboomers te sponsoren of tegen betaling het schaamhaar van mijn tante Jo te zien groeien.

Zum Kotzen 2010

Het is bijna december mensen en tijd voor lijstjes. Verboden woorden en uitdrukkingen in de filantropie 2010. Definitief Zum Kotzen: 1.Passie (lekker voor thuis in bed, maar liever niet in de filantropie); 2.Transparantie (kan echt niet meer); 3.Accountability (overlaten aan PWC graag); 4.Stakeholders (in combinatie met ‘dialoog’ zelfs een nekschot waard); 5.Tweepuntnul (2.0 is zooooo 1.0 eigenlijk!); 6.Vertrouwen (alleen in Hem graag, de rest niet); 7.De crisis schept ook kansen (nou niet bij mij, dus tieft op met dat quasi-positivistisch zelfhulpjargon); 8.Co Creatie (naam van een man die erg bekend schijnt te zijn); 9.Keurmerkstrijd (dubbelop); 10.Maatschappelijk ondernemerschap (is prostitutie ook, dus of dat nou zo onderscheidend is). Fijn uiteinde vast.

Toeval

Het echtpaar Van der Linden wil een speciale sleutel aanschaffen, waarmee gehandicapten invalidetoiletten langs snelwegen open kunnen maken. De heer Van der Linden bestelt zo'n sleutel via de Club Behinderter und ihrer Freunde (CBF) in Darmstadt. Via de clubwebsite is voor 18 euro een sleutel aan te vragen. Niet iedereen kan zo'n aanvraag doen: je moet wel een bewijs overleggen van de handicap, bijvoorbeeld een foto van je manke poot. Van der Linden maakt op internet via zijn ING-rekening 22 euri over. Het geld voor de sleutel en vier (!) euro aan kosten. ,,Dat stond op de website van het CBF”, meldde meneer Van der Linden beteuterd. “Toen ik op internet alles invulde, vroegen ze om een code. Die was nergens te vinden en toen moest ik er wel een cheque van maken.''
NB: Alle gelijkenissen met het Nederlandse CBF berusten puur op toeval.

Smile, you're on camera!

Directeur Joop Goos legt zijn functie bij Veilig Verkeer Nederland (VVN) neer. Hij kwam in het nieuws omdat hij te hard reed. Peter R. de Vries filmde zijn overtredingen. Beetje dom. Vooral omdat Goos niet de enige medewerker van de verkeersorganisatie is die door te hard rijden in de problemen kwam: woordvoerder Bert Woudenberg werd in 2002 uit zijn functie gezet vanwege veel te hard rijden. Ook hij werd ontmaskerd door Peter R. De sector is gewaarschuwd. Binnenkort op de tv: Hans Stam (Hartstichting) trekt een vette leuning uit de muur bij FEBO; Theo Bor (directeur Bond tegen het vloeken) slaat op zijn duim en roept het opperwezen onorthodox aan; Johan van de Gronden (WNF) en Liesbeth van Tongeren (Greenpeace) samen op drijfjacht met Willem-Alexander in Mozambique; Marijke van Eck (Zonnebloem) duwt bejaarde met rolstoel en al de Henri Dunant af aan bakboordzijde en Michael Rutgers steekt er nog een op tijdens de ALV van het Astma Fonds. In het glazen huis van goed doen blijft niets onopgemerkt.

De hens erin

Tijdens een fotosessie voor de goede-doelen-editie van het patjepejersblad Miljonair zou een stylist het haar van Boer-zoekt-Vrouw-presentatrice Yvon Jaspers hebben verbrand. So far, so good, zou ik denken. Maar na veel gedoe is La Jaspers akkoord gegaan met een vergoeding van 200 euro voor gemaakte kapperskosten (tamelijk veel voor de ongemakkelijke bos hooi waarmee Jaspers zich op de treurbuis tooit) en dit bedrag zal worden overgemaakt naar de rekening van Ronald McDonald Kinderfonds. Welke lessen kunnen wij hieruit trekken? Alle ambassadeurs in de fik laten zetten en kijken wat het oplevert? Niet realistisch, maar wel fijn. Want laten we eerlijk zijn: zelfs stille bijrollen in C-soaps worden gepromoveerd tot het gezicht van een goed doel. Het demonstreert de totale inflatie van het ambassadeurschap. Huppeltrutjes als Jaspers hebben een geloofwaardigheid die nog minder is dan de Iraakse minister van informatie Al Sahaf, die met droge ogen beweerde dat er niets aan de hand was, terwijl op de achtergrond een bommentapijtje werd gelegd. Beter geen ambassadeur, dan een wanhopig boerzoekende tut met een gecremeerde hairdo.

Met de Billy’s blootgaan

“De actie van Ikea om zoveel mogelijk Billy-boekenkasten te verkopen voor de Stichting Lezen & Schrijven heeft ruim 47.000 euro opgeleverd.” Las ik deze week.
Mijn oordeel over zowel onze Zweedse vrienden als onze landgenoten, heeft hierdoor een nieuw dieptepunt bereikt. Het ergste is niet dat maar liefst 24.649 Nederlanders zich de meest truttige verzameling boekenplanken ever in de twee linkerhanden heeft laten duwen. Het ergste is dat Prinses Laurentien, de hoedster der laaggeletterden, zich door IKEA majestueus heeft laten afschepen. Misschien dat Laurentien de lage IKEA-lettertjes zelf niet helemaal goed gelezen heeft, maar zij zou intussen moeten weten dat de woongigant beschikt over het rijkste en tegelijk gierigste goede doelenfonds binnen ons zonnestelsel. Zo rijk, dat zelfs Bill Gates daarbij vergeleken een soort Dirk Scheringa is. Stichting INGKA Foundation beheert 36 miljard dollar. Dan is 47 mille een, tja, wat eigenlijk? Een føøi?

Vurtrrrouwuh

“Tja, als het vertrouwen weg is, dan valt een bank om”, judaste Nout Wellink deze week met het complete boteroverschot van de EEG op het hoofd.
Hoeveel goede doelendirecteuren zouden toen gedacht hebben: zo snel kan het met ons ook gaan? Wij: koningen, keizers, admiralen van het publieksvertrouwen. Een frauderende controller, een graaiende collectant, een lekkende medewerker... Voor je het weet, hollen al die donateurs naar hun pc om hun machting voor automatisch incasso in te trekken.
Maar in het land van goed doen, is het gras bij de buurman altijd bruiner. Uit PWC-onderzoek bleek dat directeuren denken dat het moeilijker en zwaarder gaat worden.
Bij de collega’s.........wel te verstaan.
Need I say more?