Sadisme heeft een naam

Zou iedereen zich ook gerealiseerd hebben dat minister Koenders’ gulle gave van ruim veertig miljoen euro voor Haïti eigenlijk een kolossale sigaar uit eigen doos was? Koenders geeft gul met geld dat u en ik allang gegeven hadden via de blauwe envelop. U hebt dus 2x gegeven. Geeft niks hoor. Maar het opmerkelijkst op de 555-avond was toch wel het bellende peroxidehoofd van onze nationale crypto-fascist. Geert is mordicus tegen ontwikkelingshulp, maar klaarblijkelijk niet tegen noodhulp. Althans, niet tegen noodhulp aan een niet-moslimland. Maar wat betekent dat nou feitelijk: wel noodhulp, maar geen ontwikkelingshulp? Dat betekent dat je net voldoende hulp geeft om mensen niet voor de camera’s te laten creperen. Zodra die weg zijn (in Haiti of in de studio van de 555-actie), laat je ze alsnog op een langzame en pijnlijke wijze helemaal de vinkentering krijgen. Elk land krijgt de sadistische Mozart die het verdient.

Het Grote Graaien

We leven in een tijd van Grote Woorden. Ik noem dat Verbale Opschaling. Een lustmoord in Dantumadeel is al snel een gevalletje genocide; boeken die je niet pruimt zijn erger dan "Mein Kampf" en een directeur van een goed doel die tweemaal modaal toucheert is een Grote Graaierd. Maar er is gelukkig goed nieuws! "Het grote graaien bij goede doelen is voorbij" kopte het AD op de valreep van het oude jaar. De directeurensalarissen zijn in toom gehouden, zo blijkt uit een rondgang van het journalistieke licht dat zich met de naam Raymond Boere tooit. Boere is een soort Bert Maalderink, het type journalist dat de geïnterviewde een reactie vraagt op een van andere journalistieke kneuzen gejatte gammele complottheorie ("En Sven, je was vandaag een stuk minder, door overtraining en die opgestoken middelvinger van Håvard Bøkko. Zit ik er dan ver naast?"). De Maalderinks en Boeres van deze wereld hebben net zoveel van journalistiek begrepen als Gordon van goede smaak. Het zijn populistische, zelfingenomen nitwits die elkaar in kreupel Nederlands napapegaaien en klok voor klepel of vice versa houden. Zo dat is maar even gezegd. Ik denk: ik begin het jaar maar goed.

Druk uw snor

Ik zie opeens allemaal mannen om mij heen die hun snor laten staan. Ook wel vrouwen, maar die doen dat niet expres. Die mannen wel. Die doen dat voor het goede doel. Goede doelensnorren dus. Het idee erachter: veel mensen willen dat wel eens zien en zouden daar geld voor over hebben, dat dan naar de kankerbestrijding wordt doorgestort. Waarom is dat een volstrekt mesjogge idee? Om twee redenen. De eerste: ik zou graag geld betalen voor mannen die NIET zo’n onappetijtelijke en ook aldus ruikende sliert zuurkool onder hun neus laten staan. De tweede en belangrijkste reden is: ik geef graag aan de kankerbestrijding als mij dat gevraagd wordt. Daarvoor hoef ik geen blootkalender van nonnen te kopen, de midlifecrisis van wielrennende babyboomers te sponsoren of tegen betaling het schaamhaar van mijn tante Jo te zien groeien.

Zum Kotzen 2010

Het is bijna december mensen en tijd voor lijstjes. Verboden woorden en uitdrukkingen in de filantropie 2010. Definitief Zum Kotzen: 1.Passie (lekker voor thuis in bed, maar liever niet in de filantropie); 2.Transparantie (kan echt niet meer); 3.Accountability (overlaten aan PWC graag); 4.Stakeholders (in combinatie met ‘dialoog’ zelfs een nekschot waard); 5.Tweepuntnul (2.0 is zooooo 1.0 eigenlijk!); 6.Vertrouwen (alleen in Hem graag, de rest niet); 7.De crisis schept ook kansen (nou niet bij mij, dus tieft op met dat quasi-positivistisch zelfhulpjargon); 8.Co Creatie (naam van een man die erg bekend schijnt te zijn); 9.Keurmerkstrijd (dubbelop); 10.Maatschappelijk ondernemerschap (is prostitutie ook, dus of dat nou zo onderscheidend is). Fijn uiteinde vast.

Toeval

Het echtpaar Van der Linden wil een speciale sleutel aanschaffen, waarmee gehandicapten invalidetoiletten langs snelwegen open kunnen maken. De heer Van der Linden bestelt zo'n sleutel via de Club Behinderter und ihrer Freunde (CBF) in Darmstadt. Via de clubwebsite is voor 18 euro een sleutel aan te vragen. Niet iedereen kan zo'n aanvraag doen: je moet wel een bewijs overleggen van de handicap, bijvoorbeeld een foto van je manke poot. Van der Linden maakt op internet via zijn ING-rekening 22 euri over. Het geld voor de sleutel en vier (!) euro aan kosten. ,,Dat stond op de website van het CBF”, meldde meneer Van der Linden beteuterd. “Toen ik op internet alles invulde, vroegen ze om een code. Die was nergens te vinden en toen moest ik er wel een cheque van maken.''
NB: Alle gelijkenissen met het Nederlandse CBF berusten puur op toeval.

Smile, you're on camera!

Directeur Joop Goos legt zijn functie bij Veilig Verkeer Nederland (VVN) neer. Hij kwam in het nieuws omdat hij te hard reed. Peter R. de Vries filmde zijn overtredingen. Beetje dom. Vooral omdat Goos niet de enige medewerker van de verkeersorganisatie is die door te hard rijden in de problemen kwam: woordvoerder Bert Woudenberg werd in 2002 uit zijn functie gezet vanwege veel te hard rijden. Ook hij werd ontmaskerd door Peter R. De sector is gewaarschuwd. Binnenkort op de tv: Hans Stam (Hartstichting) trekt een vette leuning uit de muur bij FEBO; Theo Bor (directeur Bond tegen het vloeken) slaat op zijn duim en roept het opperwezen onorthodox aan; Johan van de Gronden (WNF) en Liesbeth van Tongeren (Greenpeace) samen op drijfjacht met Willem-Alexander in Mozambique; Marijke van Eck (Zonnebloem) duwt bejaarde met rolstoel en al de Henri Dunant af aan bakboordzijde en Michael Rutgers steekt er nog een op tijdens de ALV van het Astma Fonds. In het glazen huis van goed doen blijft niets onopgemerkt.

De hens erin

Tijdens een fotosessie voor de goede-doelen-editie van het patjepejersblad Miljonair zou een stylist het haar van Boer-zoekt-Vrouw-presentatrice Yvon Jaspers hebben verbrand. So far, so good, zou ik denken. Maar na veel gedoe is La Jaspers akkoord gegaan met een vergoeding van 200 euro voor gemaakte kapperskosten (tamelijk veel voor de ongemakkelijke bos hooi waarmee Jaspers zich op de treurbuis tooit) en dit bedrag zal worden overgemaakt naar de rekening van Ronald McDonald Kinderfonds. Welke lessen kunnen wij hieruit trekken? Alle ambassadeurs in de fik laten zetten en kijken wat het oplevert? Niet realistisch, maar wel fijn. Want laten we eerlijk zijn: zelfs stille bijrollen in C-soaps worden gepromoveerd tot het gezicht van een goed doel. Het demonstreert de totale inflatie van het ambassadeurschap. Huppeltrutjes als Jaspers hebben een geloofwaardigheid die nog minder is dan de Iraakse minister van informatie Al Sahaf, die met droge ogen beweerde dat er niets aan de hand was, terwijl op de achtergrond een bommentapijtje werd gelegd. Beter geen ambassadeur, dan een wanhopig boerzoekende tut met een gecremeerde hairdo.