Artsen met grenzen

Artsen zonder Grenzen heeft Maurice de Hond laten uitzoeken hoe Nederlanders denken over (nood)hulp aan ontwikkelingslanden. Maar liefst anderhalf miljoen Nederlanders vinden dat er voldoende artsen zijn in Afrika...Ja, ik moest hier ook even pauzeren. Dat zijn dezelfde mensen die vinden dat er in Nederland dokters te weinig zijn om hun verstuikte duim op de eerstehulppost in het weekeinde direct te verbinden. Die klagen omdat op zaterdag godbetert al om half drie het maanzaadbrood of de linksdraaiende yoghurt is uitverkocht. En die niet gaan stemmen omdat ‘dat zooitje in Den Haag' toch niet doet wat zij willen. Maar wel tegen Maurice de Hond zeggen dat er voldoende artsen in Afrika zijn. Dat dan weer wel.

KGD als Panamese vlag

Sinds Het Grote Keurmerschisma van 2009 en de daarop volgende en nog immer voortdurende Great Confusion kunnen donateurs nu naar goede doelen kijken zoals naar een tenniswedstrijd. Zwerfkinderfonds Juconi raakte vorige week door een uitspraak van de rechtbank definitief haar CBF-Keur kwijt. Gebroddel in de verslaglegging en niet meer keurwaardig, vindt het CBF. Shit happens. Dan maar varen onder de vlag van het Keurmerk Goede Doelen, dacht Juconi. Geen probleem, want het KGD bouwt snel aan een reputatie als het Panama van de sector, waar elke dronken kapitein voor zijn roestige schuit een vaarbewijs kan afhalen. En volkomen terecht vind ik, want any keurmerk schenkt immers vertrouwen. Stempel op een ei een groen boompje en een concentratiekampkip van Friki wordt een op de lege pampa rondrennend Extatisch Kakelend Hoen.

Geloof, hoop & trouw

Wie is nou de grootste dief: de overheid die de giftenaftrek gaat afschaffen of de directeur van ChildRight die volgens de Telegraaf miljoenen aan donaties opbrandde in het casino? Ja casino! Dat is het staatsbedrijf dat de miljoenen van ChildRight fluitend incasseerde en kon afstorten in ons nationale begrotingsputje. Da's tweemaal kassa. En over Kassa gesproken - of was het Opgelicht? - het frauderen met goede doelenwenskaarten werd dinsdag op de treurbuis weer eens breed uitgemeten. Het begint zo langzamerhand tot mij door te dringen dat het kroonjuweel van deze sector niet "Vertrouwen" is, maar "Geloof". Een onwankelbaar geloof in het goede van de mens in eeuwigdurende vergevingsgezindheid. Zo bezien leven wij in een Calvinistische economie met een Roomse geefmoraal. Twee geloven op één kussen, met het goede doel daartussen. Halleluluja.

De 1 April-grap

De Belastingdienst en humor vormen van oudsher een ongemakkelijk duo. "Belastingdienst gaat verscherpt toezicht op anbi's voortzetten." Ik moest dit nieuws vandaag even tot me laten doordringen voordat ik de 1 april-grap herkende. Het anbi-team van de Belastingdienst kantoor Den Bosch bestaat namelijk uit 4 FTE, die toezicht moeten houden op 40.000 algemeen nut beogende fondsen. Van de 7 belastingambtenaren is er één (de heer Dodeweerd) al een jaar ziek en de rest heeft een duobaan binnen een 36-urige werkweek. Elke ambtenaar houdt dus toezicht op zo'n 7.000 fondsen. Dit betekent dat in 2024 alle fondsen tenminste een keer aan een steekproef zijn onderworpen. En dat is wel een geruststellende gedachte, want Nederland heeft beloofd streng toezicht te houden op misbruik van fondsen door terroristen. En ook willen u en ik niet dat fondsen ("wij beogen wel het algemeen nut, maar het lukt ons niet") ons belastinggeld toucheren. Leuker kunnen we deze 1 aprilgrap niet maken.

Lul-toch-niet-register

De fondsenwervers zijn in rep en roer, want na de telemarketing dreigen hun nu ook andere speeltjes te worden ontnomen. Nu bijna iedereen door het Bel-me-niet-register weer ongestoord aan zijn avondeten kan, dreigt ook een Bel-niet-aan-register. Prima! Hoe eerder hoe beter, want dat geleur aan de deur en op straat is universeel rete-irritant. Ja, ook van goede doelen. Boos? Heb ik het hart niet op de goede plaats? Juist wel! 150 jaar na de uitvinding van de telefoon zijn we zo zoetjes aan wel toe aan andere, meer betekenisvolle contacten. En daartoe reken ik niet de verbale aanrandingen van slecht gebriefte werkstudenten in mijn winkelcentrum. Opzouten met die straatchantage. Fondsenwerving is een vak. Nou laat zien dan.

Celibaat 't niet, dan schaadt 't niet

Marketingtipjes voor de volgende Actie Kerkbalans. Punt 1: Even niet al te nadrukkelijk zeggen dat de RK Kerk ook meedoet. Punt 2: Even niet zeggen dat de helft van de opbrengst gaat naar kerkgebouwen en salarissen van geestelijken. Punt 3: Even niet zeggen dat de donateur dus ook meneer pastoor sponsort. Punt 4: Even niet zeggen dat de donateur mogelijk zijn eigen schadeclaim sponsort. "Nooit geschoten, altijd Hoogmis", zei mijn vader zaliger altijd over zijn internaatstijd bij de paters.

Een zwarte dag

Gisteren was een zwarte dag voor de filantropie. Onze sector bestaat uit maatschappelijke optimisten die de wereld denken te kunnen verbeteren. De geperoxideerde rattenvanger van Almere en Den Haag voert daarentegen een leger aan van louter maatschappelijk teleurgestelden. Het zijn de angstbijters van onze samenleving. Moet je daar begrip voor hebben? Nee. Helaas. Er is geen excuus of rechtvaardiging voor crypto-fascistisch gedachtengoed, zelfs niet als dat de psychische erfenis is van het misbruik van een koorknaapuit Venlo door een heel regiment Salesianen. Elke recessie levert haar bruinhemden, NSB-burgemeesters en sterke leiders die oplossingen aandragen die zelfs in de Efteling niet gaan werken. Het is aan de maatschappelijke optimisten om de rancune te counteren, de angst te bezweren en de hoop weer een kans te geven. Nooit gedacht dat zo'n oude chagrijn als Schuringa dit zou zeggen. Hallelujah broeders en zusters: ga door met uw goede werk!