Weekdier

Zita Jankovich, voorzitter van de stichting Centraal Informatiepunt Goede Doelen (CIGD), wil met haar organisatie de branche aanzetten tot meer transparantie. Dagblad Trouw tekent dat gekakel kritiekloos op: „De donateur snakt naar openheid en helderheid over de werkwijze van goede doelen". Onder welke steen heeft Zita gelegen de laatste jaren? Waarschijnlijk onder dezelfde als waar nu het geplette lijfje van Esther Jacobs rust, vlakbij het herdenkingsmonument met eeuwig flakkerende vlam voor de Onbekende Donateur. Een gipsen beeld, voorstellende een wanhopige gever, die de handen smekend ten hemel heft met de tekst: "Laat Mij Met Rust!". Zita, lieverd, "de" donateur bestaat niet. En snakt al helemaal niet naar openheid. "Transparantie" is een hobby voor de constante 5% alerte bevlogenen, aangevuld met de maatschappelijk teleurgestelden die nog steeds geloven dat het WTC is opgeblazen door de CIA, aangevuld met diegenen die oprecht menen dat een achtarmig weekdier in een bak met zout water verstand heeft van voetbal.

Nomen est omen

Wouter Irrgang van de Sosiejalistiese Partij is weer op jacht naar mensen die meer verdienen dan een Tweede Kamerlid minus de afdracht aan het SP-Politbureau, waar tegenwoordig de goedlachse laaf Roemen resideert. Het netto pygmeeënsalaris dat Genosse Irrgang maandelijks bij zijn vrouw komt afstorten moet wel leiden tot een maniakale jalouzie op iedereen die zich met "schandalige" salarissen "verrijkt" over de ruggen van het morrende proletariaat. En helemaal de nonprofits die een met tweecomponentenlijm ingesmeerde strijkstok hanteren, welks roede Irrgang in staat van heftige sexuele vervoering brengt. Anders is niet te verklaren waarom nu Rode Kruis-directeur Cees Breederveld ervan wordt beschuldigd zijn zakken te overvullen en uitgerekend die draaireet van een Verhagen in een rooms-rode coalitie als getuige à charge wordt opgetrommeld. Irrgang, dat is toch Duits voor...?

Alles voor het goede doel

"Pastoor offert teelbal voor goede doel", "Nonnen uit de kleren voor goede doelenkalender", "Dominee wint paaldanswedstrijd t.b.v. weeskinderen"... Ludieke acties voor het goede doel hebben opvallend vaak een erotische component, gekoppeld aan een dienaar Gods. Waarom in hemelsnaam? Omdat voor het goede doel alles geoorloofd is? Of dient het goede doel hier als maatschappelijk geaccepteerd alibi voor allerminst maatschappelijk gedoogde heimelijke geneugten? Ik heb de proef op de som genomen en mijn relaties een mail gestuurd met het verzoek de Kapucijner monnik Alfredius financieel te steunen voor de acties "Buttplugs voor Burundi" (erotische estafette) en "Fiets ‘m d'r af" (piemelnaakt 100x Alpe d'Huez op met een roestige mountainbike). "Waar dat voor was"? Antwoord: "Alles voor het goede doel". Heb al 1.500 euri op mijn - pardon "zijn" - rekening staan. No questions asked.

Teren op eigen zak

Hoe belangrijk is het dat onze sector een "goede relatie met de overheid" heeft? Deze vraag zoemde rond op Civil Society Congres (Lagerhuisdebat) en houdt zelfs een hele werkgroep van de Agenda Filantropievan de straat. Ik zou zeggen: you can't lose what you never had. Mijn prangende advies: mijd elk contact met de overheid, zeker als onze blonde fundamentalist uit Venlo daar binnenkort toe gerekend mag worden. Onze sector is als de vrouw die telkens weer valt voor mannen die hen slaan. Het is de liefde van een honkbalknuppel en de soort masochistische afhankelijkheidsrelatie die altijd eindigt in tranen. Filantropie teert uit principe op eigen zak. Belastinggeld geïnd uit kopvoddentaks zou ik sowieso niet in mijn jaarverslag willen hebben.

Eat your heart out James

Trouw-columnist James Kennedy vindt dat Nederlanders te weinig geven. "Ik ben als Amerikaan opgevoed met de idee dat je minimaal 2% van je inkomen schenkt aan goede doelen, zoals de kerk." Twee dingen James: de kerk is sinds kort in Nederland en omstreken officieel geen goed doel meer. Zowel de paapsen als protestanten kunnen niet met een handen van anderen afblijven, of het nu om misdienaartjes of buitenechtelijk snoepgoed (hey Jack!) gaat. Ontuchtigheid valt hier niet onder de definitie "algemeen nut beogend". Helaas pindakaas. Punt twee: in jouw geboorteland laat de overheid vrijwel iedereen die geen geld heeft, doodgemoedereerd kreperen. In Nederland worden wij door de overheid gesmoord in liefde en subsidies. En, heel bijzonder: bij rampen geven Nederlanders 2x. Eerst zelf en dan verdubbelen ze dat bedrag via de overheid nog een keer met hun belastinggeld. Eat your heart out.

Artsen met grenzen

Artsen zonder Grenzen heeft Maurice de Hond laten uitzoeken hoe Nederlanders denken over (nood)hulp aan ontwikkelingslanden. Maar liefst anderhalf miljoen Nederlanders vinden dat er voldoende artsen zijn in Afrika...Ja, ik moest hier ook even pauzeren. Dat zijn dezelfde mensen die vinden dat er in Nederland dokters te weinig zijn om hun verstuikte duim op de eerstehulppost in het weekeinde direct te verbinden. Die klagen omdat op zaterdag godbetert al om half drie het maanzaadbrood of de linksdraaiende yoghurt is uitverkocht. En die niet gaan stemmen omdat ‘dat zooitje in Den Haag' toch niet doet wat zij willen. Maar wel tegen Maurice de Hond zeggen dat er voldoende artsen in Afrika zijn. Dat dan weer wel.

KGD als Panamese vlag

Sinds Het Grote Keurmerschisma van 2009 en de daarop volgende en nog immer voortdurende Great Confusion kunnen donateurs nu naar goede doelen kijken zoals naar een tenniswedstrijd. Zwerfkinderfonds Juconi raakte vorige week door een uitspraak van de rechtbank definitief haar CBF-Keur kwijt. Gebroddel in de verslaglegging en niet meer keurwaardig, vindt het CBF. Shit happens. Dan maar varen onder de vlag van het Keurmerk Goede Doelen, dacht Juconi. Geen probleem, want het KGD bouwt snel aan een reputatie als het Panama van de sector, waar elke dronken kapitein voor zijn roestige schuit een vaarbewijs kan afhalen. En volkomen terecht vind ik, want any keurmerk schenkt immers vertrouwen. Stempel op een ei een groen boompje en een concentratiekampkip van Friki wordt een op de lege pampa rondrennend Extatisch Kakelend Hoen.