Stop following me

U krijgt van mij de beste tip van 2010. Dat gaat u pakken met tijd schelen: social media zijn uit. Ik bedoel: helemaal uit. Op. Klaar. Done.Finished. Afgevinkt. Dus al die cursussen die ze u proberen aan te smeren, kunt u gerust overslaan. En doe dat met volle overgave, want uw "social me" verdampt door dat pathologische gefriemel aan de smartphone onder de tafel, terwijl uw gesprekspartner precies hetzelfde doet. Ik ken vergaderingen waarbij het lijkt of al die mannen zich heimelijk collectief afdoen. Oogcontact heeft u hooguit nog via Skype. Ik ben zelf nooit in de Heer, maar wel een tijdje in de Twitter geweest zonder dat een hond mij "volgde". Nu ik al meer dan drie maanden geen syllabe meer van me heb laten horen, stijgt het aantal "volgers" opeens miraculeus! Dat geeft een Monty Python Life of Brian-effect: Stop following me! I'm not the Messiah! You're all individuals. Now fuck off. Hierbij verklaar ik ir. Schuringa officieel Twitterdood. U kunt het mij doen. Sociaal was ik al niet.

Rust zacht voorzitter

Voorzitter Van Overveld van "Hartpatiënten Nederland" eindigt hoger in de Bassie & Adriaanlijst van Trouw dan de grote Hartstichting. "Wij werken met ons hart. Zij zijn een bedrijf", zegt voorzitter Van Overveld. Laat dat zaaddodende gezwatel in deze twee zelfmoordzinnen even goed op u inwerken. Knap zoals alle kleinzieligheid van het kleinburgerman-initiatief is gecondenseerd. Ik moest een pilletje onder mijn tong leggen toen ik het las, want heiligemaagdmariatenhemel nog an toe, wat zegt deze kruidenier eigenlijk? Dat je beter een tuttemerulclub kunt runnen die met zijn hart werkt (ik dacht "ervoor", maar dit terzijde), dan jaarlijks ruim 500 miljoen euro besparen aan maatschappelijke kosten als gevolg van hartfalen? Ik zou zeggen: ik word liever gereanimeerd wakker door een bedrijf als de Hartstichting, dan dat ik madeliefjes omhoog lig te duwen met een fraaie krans van "Hartpati□nten Nederland" op mijn vers gedolven grafje.

Slinkse hobby's

Soms waan je je in Noord-Korea. Zestig jaar nachtwakerstaat heeft al haar onderdanen gehersenspoeld in de gedachte dat een museum alleen kan bestaan als in Den Haag een kraantje uit de belastingpot wordt opengezet. NRC-journalist interviewt directeur van nog virtueel Nationaal Historisch Museum nu 50 miljoen voor een gebouw geschrapt is. Conclusie bij voorbaat: einde museum. De directeur wil maar niet huili huili. Het blijkt een rasondernemer en geen monomane subsidiejunk. Journalist blijft in verwarring achter. In zijn Noordkoreaanse garnalenhoofd is geen ruimte voor eigen initiatief. Vandaag lezen wij: NHMuseum voorlopig gehuisvest in Zuiderkerk. Helemaal geen 50 miljoen van die Haagse cultuurpooiers nodig. Net zoals de Amsterdamse Hermitage: helemaal privaat gefinancierd. Op tijd opgeleverd en elke dag de hut stampvol. Dat moeten we bij de NoordZuidlijn nog maar afwachten. Daar staat de hut voorlopig leeg. En scheef.

Ongepremd

Een vrijzinnige arts is ooit vergeten het proefverlof van Prem Radhakishun weer in te trekken. Hierdoor is het nu mogelijk dat deze volledig van het paadje geraakte Prem zich nu ongestoord kan voordoen als jurist en journalist. Hilversum houdt van Prem, want Prem is lekker ongeremd en nogal onvoorspelbaar. Met politieke opvattingen die bliksemschichten tussen SP en PVV en een interviewtechniek die vooral gebaseerd is op het ononderbroken debiteren van beledigingen en complottheorieën, leidde Prem gisteren op Radio 1 het vuurpeloton dat haar loop had gericht op de te veel verdienende goede doelendirecteuren,die werden vertegenwoordigd door VFI-directeur Bosma. Als kroongetuige was de luidruchtigste zak hooi van de SP, cryptocommunist Irrgang, opgeroepen om Bosma vast een blinddoek voor te doen. Maar de VFI-directeur gaf geen millimeter krimp, waarna iedereen teleurgesteld het executieveld afdroop. De moraal in viervoud: populisme komt in vele gedaanten, moed en standvastigheid worden nog steeds beloond, de goede doelen gaan de salariswedstrijd nooit meer winnen en Prem is voor wie daar nog aan twijfelde nu definitief een ISO-gecertificeerde nutcase met zendtijd.

Impact my ass

Eerder had ik al de woorden "transparantie" en "passie" in de ban gedaan. Daar kan "impact" nu ook bij. Ik ben dat gemekker over maatschappelijk rendement al helemaal spuugzat. Vooral het slaafse gemak waarmee dat managers-klukluktaaltje wordt geadopteerd, is mijn steen des aanstoots. Hebben die stropdassen er eerst bij scholen, openbaar vervoer, onderwijs, zorg, wooncorporaties en nutsbedrijven een onvoorstelbare puinzooi van gemaakt, komen ze ons nu even vertellen hoe wij moeten filantroperen? Overal waar die types opduiken, is opeens de menselijke maat spoorloos. Ze zijn in staat om iemand die ligt te creperen eerder te enquêteren over de impact van de ontwikkelingsorganisatie, dan een kommetje rijst aan te bieden. Dus die meetpolitie komt bij mij de drempel niet over. Opzouten met je impact.

Nieuwe bankencrisis

In het land van goed doen worden dagelijks tien vierkante wielen uitgevonden en weet de linkerhand niet eens dat er een rechterhand is. Al jaren probeert de sector een centrale databank filantropie uit de immer zuigende klei omhoog te trekken. Diverse organisaties hebben hun knagertjes al op dit hartverzakkingsdossier stukgebeten, maar nu daagt er eindelijk iets van een door het SBF gedragen sectorbrede concept. Hallelujah! Lekker handig dus dat ook het CIGD - voortgekomen uit het stoffelijk overschot van de Donateursvereniging - samen met de Erasmus Universiteit stevig investeert in een eigen databank. Uitstekend! Ik zou zeggen: iedereen heeft recht op zijn eigen databank! Hoe meer databanken hoe beter! Wel handig als er dan een databank komt die al die databanken weer koppelt. Mooi klusje voor een werkeloze bankier. Ik ga Dirkie even bellen.

Fabeltjeskrant

Welke landen zijn de gulste gevers aan goede doelen? De ‘World Giving Index' weet het antwoord: Australië en Nieuw-Zeeland. Nederland is zevende. Hoeveel waarde moeten we hier aan hechten? Nulkommanadaniks, want volgens deze bij elkaar gehatseflatste index is koploper vrijwilligerswerk...Turkmenistan. Turkmenistan! Natuurlijk Turkmenistan! In dat land is namelijk iedereen vrijwilliger, want niemand krijgt er betaald. En wie helpen het meest volgens de index? Liberianen! Waar ze je mee helpen? Naar god of een andere wereld als je niet snel je portemonnee en horloge afgeeft natuurlijk. En dan is er nog Malta. Ach gut. Op Malta geeft 86% aan het goede doel. Dat wil zeggen: de Maltezer overheid. De resterende 14% zijn belastingontduikers. Moraal van dit verhaal: de World Giving Index mag zo in het journaal. Van Sesamstraat of de Fabeltjeskrant. U mag kiezen.