Te vroeg gejuicht

Marjolein Bastin heeft me een persbericht gestuurd. Marjolein wie? Marjolein werkt als sinds 1927 als illustrator, onder andere voor Libelle. Marjolein voetschildert, macrameet en punnikt daarvoor allerlei lieve beestjes, die je in haar online kadosjop kunt kopen. De meeste door Bastin vereeuwigde fauna en flora zie ik persoonlijk liever als road kill of in de biobak, maar daar gaat het nu niet om. Bastin wil haar liefde voor gods schepping tot uitdrukking brengen in een eigen fonds. En - nu komt het - daarin heeft zij het complete bruto binnenlandse product van Guinnee Bissau gestort, zijnde tienduizend euro. Ja, stop de persen maar. Bastin, die door haar gewaterverfde getuttemerul tot haar knokige knieën intussen in het geld staat, heeft tien roodjes geschokt en stuurt mij daar nu een juichend persbericht over. Marjolein. Lieve schat. Ik hoor net dat stichting Ammodo 15 miljoen per jaar gaat uitkeren aan cultuur. Geen persbericht gezien, maar misschien komt dat ook een beetje omdat dit geld afhandig is gemaakt van Rotterdamse havenarbeiders. Maar toch. In gods schepping is er rangorde. En daarin neemt het Bastin Fonds een plaats in onder de Willy Dobbe Foundation, het Weduwenfonds voor het Groot Kozakkenkoor en de Speeltuinvereniging Oosterzaan, waarvan ik geroyeerd penningmeester ben. En daaronder Marjolein, tja, daar is eigenlijk niks meer.

Zeeuws meisje woont in Brussel!

Hollanders lopen hooguit nog op klompen door de porseleinkast en zijn allang niet gierig meer. Belgen daarentegen lijken geheel in strijd met het cliché van de vrijgevige Bourgondiër meer op Zeeuws meisje dan Zeeuws meisje zelf. Belgen zijn pathologisch zuunig. Op hun 'filantropie-index' slaat de naald der vrijgevigheid aan goede doelen uit naar 50 miezerige euri per Belg. Dat is nog geen kwart van wat een Nederlander ophoest voor zijn medemens. En het wordt nog erger. Nederlanders storten namelijk ook nog eens astronomische bedragen aan het goede doel af via de Belastingdienst. Een instantie die onze Belgische vrienden mijden als de vliegende zwarte bultenpest en die derhalve bemand wordt door één slecht verstaanbare en uit zijn mond riekende oud-mijnwerker. En zo bezien is België eigenlijk het Schotland van het continent, het Zeeland van Nederland en zeker niet de hit van de voormalige popgroep Het Goede Doel.

Bevrijdingsdag

In het dorp van Goed Doen wordt Bevrijdingsdag gevierd met een loepzuivere schoolpleinruzie tussen hoogleraard Theodorus Schuyt en het Instituut Fondsenwerving. Of beter: tussen het CBF Keur en Keurmerk Goede Doelen. Het keurmerkstrijdje - gaapgaap - leek geïmplodeerd tot een tuttemerullig handtasjesgevecht tussen twee relnichten, maar wordt nu weer leven ingeblazen door een Scudje van Schuyt en een hittezoekende raket per kerende post van IF. Beide partijen spelen heerlijk vals. Schuyt zegt na lange innerlijke strijd, gewetenswroeging en handenwringen naar Damocles' zwaard te hebben moeten grijpen, terwijl een kind kan bedenken dat hem vanuit het CBF de wacht is aangezegd. IF ontkent op miraculeuze wijze betrokkenheid bij het Keurmerk Goede Doelen. Dat is ontkennen dat je koekjes jat, terwijl je met twee handen in de trommel graaiend live op het NOS-Journaal komt. Wat is de oplossing? Gewoon doen waarvoor SBF-voorzitter Joop Daalmeijer al anderhalf jaar geen tijd heeft: het CBF maakt serieus plaats voor lokale fondsenwervers en het KGD stopt met haar mallotige claim een serieus keuralternatief te zijn. Met 19 keurmerkhouders (KGD) tegenover 346 (CBF) is dat Liechtenstein dat dreigt de VS binnen te vallen, of anders.

Wat stinkt hier zo?

Er is nieuws waarvan je hoopt dat het waar is. Zo bericht het AD deze week - net als Trouw 2 jaar geleden (!) - dat allochtonen vrijgeviger zijn dan autochtonen. Mevrouw Carabain van de VU had het zelf gezegd (not). De moerasdelta was te klein, want goeie doelen zijn potdorie niet van hullie maar van wullie. En geven, tja, dat doen Hollanders nou eenmaal aan andersgekleurden. Laatstgenoemden bij voorkeur met vieze vliegies of tenminste rare kookluchtjes, zo luidt het Gesundes Volksempfinden in de populistische pers. Dat na klapschaatsen, erwtensoep eten, sjoelen met je schoonmoeder en onbekommerd onbeschoft zijn in de openbare ruimte, geven aan goeie doelen nu uitgerekend niet gezien wordt als ultieme vorm van integratie, is zeer begrijpelijk. Vrijgevigheid van allochtonen past namelijk slecht in het Flinke Ik Hou Van Holland Nationalisme, dat als een alles doordesemende ruft door onze samenleving trekt en voor collectieve hersenverweking en slappe knieën zorgt. Als geld al stinkt, dan meurt geld van allochtonen voor goeie doelen zeker niet meer dan dat van autochtonen. Dunkt mij.

Geloven in Nederland

Ik hou van Theo, maar met "Geven in Nederland" is het nou mooi geweest. Dit tweejaarlijkse onderzoek naar geefgedrag van Nederlanders is zó eng voorspelbaar geworden, dat zelfs naar het uitkomen van de nieuwe telefoongids van Scheemda met meer spanning wordt uitgekeken. Maar het is veel erger. "Geven in Nederland" is helemaal geen stevig longitudinaal wetenschappelijk onderzoek. Het is een academisch zandgebakje dat verkrummelt onder de lichtste toets der methodologie. GIN drijft op zand en extrapoleert net zo genuanceerd als een kudde parende rinocerossen in een aardewerkmuseum. Zo heeft GIN geen idee van schenkingen via de notaris. Ech nie. Of het aantal vermogensfondsen. Not a clue. Een dronken aarbei zegt zinniger dingen, maar de academische aannames gaan er elke keer in als gods woord in een ouderling. Dat Nederlanders al decennia lang jaarlijks ongeveer 4 miljard euro afstorten voor het goeie doel, is het best bewaarde geheim van de sector. Tweejaarlijks applaudisseert iedereen voor een filantropische keizer, die keihard in zijn blote lus staat. En zo bezien is "vertrouwen" inderdaad ons kroonjuweel. Maar dan graag met de academische toevoeging "dubbelblind".

Niet lappen voor jappen

Wetenschappers verklaren dezelfde borrelpraat als u en ik, alleen hun N is meestal groter dan 1. En dan is het een academisch gelegitimeerde, zeg maar, erg grote borreltafel. Dat dan weer wel. Zo kun je 10.000 mensen interviewen over de tegenvallende opbrengst van de benefietavond voor Japan, maar je kunt ook zelf bedenken dat een volle maand na dato de urgentie is weggeëbd met de snelheid van een terugtrekkende tsunami. "Lappen voor Jappen" is ook kansloos omdat we collectief vinden dat Japanners rijk genoeg zijn. Als je zoveel kerncentrales kunt bouwen, kun je ook je eigen eiland opdweilen denken onze reptielenbreinen. Of - nog zo'n mooi academisch openwaaiende schuurdeur - als je rijke mensen niet vraagt of ze wat willen geven, verklein je de kans dat ze ook daadwerkelijk wat geven. Volgens de Cruyffiaans filosofie "als je de bal niet hep, ken je ook niet scoren" waren wij niet-academische N=eners al tot deze verpletterende conclusie gekomen. Wetenschap is voor 98% the bloody obvious. De overige 2% zoeken we nog uit.

Tinekes vlucht voorwaarts

Tineke Ceelen van Stichting Vluchtelingenwerk heeft haar straatwervingsbureau met het AD als getuigeop straat geknikkerd. De hoge kosten waren volgens haar "niet uit te leggen aan de donateurs". Tineke, Tineke. Volgens mij heb jij het complete boteroverschot van de EU op je hoofd. Het is namelijk ook niet aan jouw donateurs uit te leggen dat je überhaupt met die straatwervers in zee bent gegaan. Of las je soms ‘straatzwervers' in de offerte? En als je dat gedaan hebt in naïviteit, dan kunnen wij je gelijk het koninklijk lakzegel van onomkeerbare bestuursincompetentie toekennen. En daar voeg ik persoonlijk graag ook de Gulden Bezem aan toe, voor de erg doorzichtige wijze waarop je je eigen Vluchtelingenstoepje hebt schoongeveegd. De hele publicitaire kolerezooi ligt nou voor de deur van je collega-directeuren, die allemaal aan hun donateurs moeten uitleggen dat straatwerving géén volksverlakkerij is. Dat is het natuurlijk ook wel, maar niet om reden die jij opgeeft. Straatwerving is niet te duur, het is gewoon godsnakend irritant.