Battle

Zie de poëzie in straatvechten en waardeer de kunst van verhullend taalgebruik. Publicist Jaffe Vink en Greenpeace hebben elkaar opnieuw bij de strot over de ‘Probo Koala' van de firma ‘Trafigura'. Hoe exotisch kunnen namen zijn? Zeg langzaam ‘Jaffe Vink' en hoor Bordewijks (Bint)schoolmeester De Bree zeggen: Kiekertak - Taas Daamde - Klotterbooke - Van de Kabargebok... Zeg langzaam ‘Probo Koala' en zie een zeldzaam ruigharig Nepalees dwergbeertje en niet een roestig ‘gifschip'. Zeg ‘Trafigura' en zie een trio jonge maatschappelijke derde wereld-idealisten en niet een voor omkoping veroordeelde lekkende olieboer uit Amstelveen. Zeg ‘Greenpeace': zie een duurzaam groengrazige vrede en niet een goed doel dat zich gedraagt als een demagogisch dreinende relnicht. Wie heeft hier gelijk? De onverantwoord hard rijdende rechter Schuringa oordeelt als volgt: Vink neutraliseert weliswaar briljant met het doeltreffend verhullende ‘stank-incident' (16 doden) en overige verbale exotica, maar Greenpeace wint door consequent gebruik van ernstig verwondend binnenrijm (gif-schip, grien-pies). Persoonlijk adviesje van de rijdende rechter van dienst: ‘doodsboot' heeft een hogere woordwaarde in combinatie met ‘putlucht'. Dit is mijn oordeel en daar zult u het mee moeten doen.

Roze bril

Als u gedacht had dat ik deze week dat arme Pink Ribbon nog even een zetje zou geven, dan klopt dat. Hoe vergankelijk is roem? Gisteren hip, vandaag hop. In de kliko welteverstaan. Pink Ribbon is de goede doelenkikker die langzaam is gaargekookt in haar eigen juichende marketingsucces. Die dampende wolk van positivisme heeft een opstandingskerk gecreëerd van blije, als kakkerlakken rondspringende positivo's die borstkanker voorstellen als een onbeduidend schrammetje waarvoor roze pleisters afdoende zijn. De Pink-zendelingen maken van borstkanker een onvergetelijke knalfuif die niet bedorven mag worden door de rauwe werkelijkheid van pijn, doodsangst en onweerlegbare mortaliteit die met geen roze stofzuiger valt te kloppen, te vegen of weg te zuigen. Ziehier wat er gebeurt als het goede doel en de middelen een spagaat vertonen die door geen enkel kruis gedragen kan worden. Dan heeft de roze keizer opeens geen kleren meer aan. Zeker niet als het communicatiewonder Quinty Trustfull naar voren wordt geschoven. Er zijn Barbies met een grotere frontale kwab dan deze ambassadrice, die als kern van haar verweer tegen de kritiek van Nieuwsuur het volgende in stelling brengt: "Tis niet waar!" Dezelfde verbluffende stompzinnigheid die Pink Ribbon heeft grootgemaakt, dreigt haar nu te gronde te richten. En dat is doodzonde. Want geen enkel goed doel is groter dan de strijd tegen kanker. Bij de diagnose waarvan u waarschijnlijk liever een KWF-arts aan uw bed ziet verschijnen dan een Pink-marketeer die vraagt of u al een roze licht aan het eind van de tunnel ziet.

Gratiz Musea's

Zelfs als musea gratis worden, krijg je er kinderen met geen gloeiendhete pook naarbinnen. Dat zeggen onderzoekers. En het is de schuld van de musea, want die zijn niet aantrekkelijk genoeg. Dat zeggen de onderzoekers ook. Schuringa zegt: gelul van een dronken aardbei. Hou toch 's op met die infantilisering van kunst & cultuur. Musea kruipen tegenwoordig al te veel op hun hurken om die patatvretende hormoonfabriekjes het maar naar de zin te maken. Fout. Een museum hoort stoffig te zijn en eerbied in te boezemen voor zaken die je later mogelijk gaat begrijpen als je niet te veel coma hebt gezopen. De Nachtwacht gaan we dus niet interactief virtueel nakrijten op de iPad met angry nigger-muziek op windkracht twaalf, maar we gaan ‘m gewoon effe goed bekijken met uitleg van de gids. En nee, in musea blijf je met je zweterige jatten juist van alles af. Het enige knopje waar je op mag drukken is de deurbel en anders krijg je een brandblusser in je nek, want een goeie suppoost is een overtuigd kinderhater die maar één vinger nodig heeft om een klein armpje stevig uit de kom te draaien. Goede kunst doet pijn, een goed museum ook. Beschaving kost geld. Slecht onderzoek helaas ook.

It's the story stupid!

Uiteindelijk komt alles weer terug. Nu telefoon- en straatterreur als fondsenwervende mechanismen zijn uitgewerkt, spraken de profeten tijdens het afgelopen IFC alweer over de wedergeboorte van de DEE-EM. In de volksmond beter bekend als de bedelbrief. Dat is goed nieuws, want anders dan een colporteur past een bedelbrief aanmerkelijk beter in een papiershredder. Daar hoort ook het idee van de DEE-EM thuis, want de bedoeling van evolutie is dat we in fondsenwerving meer rechtop gaan lopen en niet met onze knokkels over de grond schrapend uiteindelijk weer afdalen naar het rijk van de amoeben. Wat is dan de volgende stap? Fundraisers: noteer dit. Geven doen mensen graag als ze betrokken zijn. Betrokkenheid kweek je niet met een geautomatiseerde oproep om poen af te storten in een giroputje. Betrokkenheid ontstaat door een goed en meeslepend verhaal. Dat kan tegenwoordig op veel manieren. Fundraising is storytelling. Begin niet met halen, maar met verhalen. Tipje van mijn kant: liever geen aids-wezen met vieze vliegies, schurftige zwerfezeltjes met drie poten of dansende circusberen op een tefalgrillplaat, maar dingen die de mensen opbeuren. Ik zeg altijd maar zo: beter een 1 mompelende non uit Calcutta in de zaal, dan 100 kilo schreeuwend bedelpapier in de bus.

Het luizenleven van La Jacobs

Jarenlang heb ik Esther Jacobs verdedigd als de noodzakelijke luis in de goede doelenpels. Dat voelde als pissen tegen de wind in: het luchtte altijd op, maar het stonk ook wel verschrikkelijk. Ik bewonderde Jacobs om haar volstrekte gebrek aan zelfrelativering en tact. Het was alsof ik in de spiegel keek. Een ego te groot voor zelfs een hangar met 20 Boeings. En een aan masochisme grenzende verslaving om het Grote Onrecht te bestrijden. Is het verbazingwekkend dat Jacobs uit haar goede doelengraf is herrezen om - op de rug van de SP - haar kruistocht tegen het CBF als de As van het Kwaad weer te hervatten? Nee. Is het goed? Ook niet. Esther heeft haar houdbaarheidsdatum hoorbaar overschreden en klinkt als een pick-upnaald die zich gillend probeert vast te ploegen in een splinternieuwe cd. Wie gaat Esther vertellen dat transparantie intussen ontzéttend 2005 is? Zelfs de Transparant Prijs gaat al niet meer over transparantie. Gaap. En die centrale database voor goede doelen? Die is allang in de maak, notabene in samenwerking met het CIGD. Je weet wel: de organisatie die overbleef in de smeulende krater van Esthers feestelijk ontplofte Donateursvereniging. En nee, de SBF vertegenwoordigt nog niet de hele sector, geeuw. Werken we aan. En dat keurmerkengekruk, daar maakt Steven van Eijck binnenkort hoogstpersoonlijk een einde aan. In een verloren uurtje op een maandagmiddag. Vlak voor een broodje licht belegen kaas. Esther: ik herinner je het liefst als die leuke lastige, zij het licht autistische luis. Maar twee keer in dezelfde pels? Daar krijgt zelfs deze trouwe fan jeuk van op plekken waar de zon nooit schijnt. Lees je eigen onder positivisme instortende zelfhulpboek ‘Wat is jouw excuus?' en neem dit advies ter harte: move on sister!

Harakiri graag, geen moord a.u.b

Het zou allemaal wel meevallen. Not.
Het is nu al zover dat de VVD de PVV rechts toeterend inhaalt en al haar liberale kroonjuwelen door de stront sleurt om maar geen bedrijfspoedel genoemd te hoeven worden. Deze week bewijst het garnalenbrein van VVD-kamerlid Matthijs Huizing dat de missing link van de evolutietheorie in ons parlement gevonden kan worden. Als het aan de VVD ligt, worden goede doelen en actiegroepen zoals Greenpeace die door de rechter op hun vingers worden getikt voortaan fiscaal gekort. Wat is er aan de hand in dit land? De partij die Individuele vrijheid, Zelfbeschikking en Ondernemerschap met kapitalen schrijft, praat hier als een NSB-burgemeester in oorlogstijd en aborteert twee kernprincipes van ware vrijheid in één populistische beweging. Ik betuig respect aan de scheiding van machten als fundament onder een vitale democratie. Laat de overheid vooral niet stoppen haar eigen tegenmacht te organiseren. Een weerbare, actieve civil society vol burgerinitiatief is de zuurstof voor het type samenleving waarin ieder individu tot zijn recht kan komen. En laten de rechters maar oordelen over burgerlijke ongehoorzaamheid, zoals de rechters ook bepalen of een parlementslid aanzet tot haat of niet. Voor dit principe zou Matthijs Huizing als liberaal feestelijk harakiri moeten willen plegen. In plaats daarvan plant hij in naam van de Nieuwe Flinkheid en het Burgerfesoen een dolk recht in ons hart. Kijk, daar zou ik nou wel een tentje voor willen opslaan op het Binnenhof.

Big Plan!

Plan Nederland-directeur Monique van 't Hek heeft Geert Wilders uitgenodigd om samen een ontwikkelingsproject te bezoeken. Van 't Hek zegt ervan overtuigd te zijn dat Wilders positiever wordt over ontwikkelingssamenwerking als hij de kans krijgt de resultaten met eigen ogen te bekijken. Dat roept het beeld op van een tuttige schooljuffrouw die een gedrogeerde meute F-siders uitnodigt voor een lezing over de psalmen van kerkvader Ambrosius. Of was het juist heel pienter van Monique? Dat onze cryptobruineroeptoeter uit Venlo haar uitnodiging zou aanvaarden stond immers gelijk aan de kans dat de paus zou bewilligen in de inzegening van een darkroom in het Vaticaan; dat Ratko Mladic volgend jaar de Nobel Prijs voor de Vrede zou weigeren; dat Dutroux na een feestelijke inhuldiging op de Dam de nieuwe directeur van het Hofnarretje zou worden of dat Marjan Sax voor verdubbeling van de entreeprijs van Civil Society zou bepleiten. Het was natuurlijk een publicitair opzetje van Monique. Maar een slimmer plan was geweest om Geert gewoon ongevraagd te koppelen aan een inktzwart kindje met vieze vliegies. Een kindje met maar één en bij voortduring handgeschreven wens: zo snel mogelijk te emigreren naar het luilekkerland van zijn foster pappa. Je krijgt ‘m echt wel gek hoor.