To be or to anbi (again)

Zo ben je Happy Feet, zo ben je Happy Meal. Joop, ik zal je missen.
En dan: de nieuwe Geefwet. Het is mij weer niet gelukt om schenken aan SBBI's fiscaal vrijgesteld te krijgen. Wat is een SBBI? Een Sociaal Belang Behartigende Instelling. Dat is wat anders dan een Algemeen Nut Beogende instelling. Een Sociaal Belang is bijvoorbeeld de speeltuinvereniging Oostzaan waarvan ik geroyeerd penningmeester ben. Of SV Kadoelen, de voetbalvereniging waar ik een terreinverbod heb. Een Algemeen Belang is bijvoorbeeld de MaagLeverDarmStichting, waarvoor ik niet meer mag collecteren sinds ik de Darmdialogen introduceerde als fondswervende deur-tot-deur-techniek. Voor de Belastingdienst zijn ingewanden dus een algemeen belang, maar de schommels van Oostzaan niet. Kijk, dat intrigeert mij nou. Er zitten bij de Afdeling Den Bosch dus ambtenaren die bepalen wát in wélk belang is. Padvinders, scouts, zaalhandballers en trombonisten gaan op de stapel toedeliejokie, omdat ze wel heel sociaal maar net niet algemeen genoeg bezig zijn. En dat is natuurlijk krom, want als er nou één groep is die het algemeen belang dient, dan zijn het de scouts wel. Die helpen u altijd naar de overkant, of u nu een darmaandoening heeft of niet.

Het filantropiewoord van 2011

Wat was het filantropiewoord van 2011 mensen? Geefwet? (genaaid worden op eigen kosten) Multiplier? (driedubbel genaaid worden op eigen kosten), Neem-sms? (uw sms-donatie slaat opeens linksaf naar de portemonnee van een handige ondernemer), Mecenaatsdesk? (methadonbalie voor subisidiejunks in de cultuur) Een Daalmeijertje? (bestuurlijk vluggertje zonder duidelijk hoogtepunt), De Tafel van Zes? (burgemeester in oorlogstijd meets kabouter Plop) SBBI? (een ANBI, maar dan zonder te kunnen worden afgetrokken) Of toch dat onvermijdelijke, maar vreselijke convenant? (zie Geefwet, zie Multiplier, zie Kontvenant, zie Kromvenant) Nee, dan is mijn favoriet toch...Halbe! Mag dat, een eigennaam? Ja, dat mag van mij. Het is die bijna achteloos associatieve combi van ‘half' en ‘hol', gekoppeld aan het blozende gezicht van een omhooggevallen semi-gesjeesde Groningse student in wie wij de bijna aandoenlijk dommige slagersjongen ontwaren die door zijn baas op pad wordt gestuurd om de boterhamworst bij de dorpsfanfare terug te halen. Halbe symboliseert de neo-dictatuur van het materialisme. Halbe is de frisgewassen Han de Wit, die niet in ontwikkelingshulp gaat, maar ‘m juist helpt afschaffen. Halbe symboliseert een land dat ervoor gekozen heeft om weer met 130 km per uur onverdoofd te slachten en waar een verdwaalde orka met meer respect wordt bejegend dan een platbrabants sprekende jongen met een verkeerd paspoort. Zo. Dat was 2011. Ik ben toe aan een kopstoot.

Battle

Zie de poëzie in straatvechten en waardeer de kunst van verhullend taalgebruik. Publicist Jaffe Vink en Greenpeace hebben elkaar opnieuw bij de strot over de ‘Probo Koala' van de firma ‘Trafigura'. Hoe exotisch kunnen namen zijn? Zeg langzaam ‘Jaffe Vink' en hoor Bordewijks (Bint)schoolmeester De Bree zeggen: Kiekertak - Taas Daamde - Klotterbooke - Van de Kabargebok... Zeg langzaam ‘Probo Koala' en zie een zeldzaam ruigharig Nepalees dwergbeertje en niet een roestig ‘gifschip'. Zeg ‘Trafigura' en zie een trio jonge maatschappelijke derde wereld-idealisten en niet een voor omkoping veroordeelde lekkende olieboer uit Amstelveen. Zeg ‘Greenpeace': zie een duurzaam groengrazige vrede en niet een goed doel dat zich gedraagt als een demagogisch dreinende relnicht. Wie heeft hier gelijk? De onverantwoord hard rijdende rechter Schuringa oordeelt als volgt: Vink neutraliseert weliswaar briljant met het doeltreffend verhullende ‘stank-incident' (16 doden) en overige verbale exotica, maar Greenpeace wint door consequent gebruik van ernstig verwondend binnenrijm (gif-schip, grien-pies). Persoonlijk adviesje van de rijdende rechter van dienst: ‘doodsboot' heeft een hogere woordwaarde in combinatie met ‘putlucht'. Dit is mijn oordeel en daar zult u het mee moeten doen.

Roze bril

Als u gedacht had dat ik deze week dat arme Pink Ribbon nog even een zetje zou geven, dan klopt dat. Hoe vergankelijk is roem? Gisteren hip, vandaag hop. In de kliko welteverstaan. Pink Ribbon is de goede doelenkikker die langzaam is gaargekookt in haar eigen juichende marketingsucces. Die dampende wolk van positivisme heeft een opstandingskerk gecreëerd van blije, als kakkerlakken rondspringende positivo's die borstkanker voorstellen als een onbeduidend schrammetje waarvoor roze pleisters afdoende zijn. De Pink-zendelingen maken van borstkanker een onvergetelijke knalfuif die niet bedorven mag worden door de rauwe werkelijkheid van pijn, doodsangst en onweerlegbare mortaliteit die met geen roze stofzuiger valt te kloppen, te vegen of weg te zuigen. Ziehier wat er gebeurt als het goede doel en de middelen een spagaat vertonen die door geen enkel kruis gedragen kan worden. Dan heeft de roze keizer opeens geen kleren meer aan. Zeker niet als het communicatiewonder Quinty Trustfull naar voren wordt geschoven. Er zijn Barbies met een grotere frontale kwab dan deze ambassadrice, die als kern van haar verweer tegen de kritiek van Nieuwsuur het volgende in stelling brengt: "Tis niet waar!" Dezelfde verbluffende stompzinnigheid die Pink Ribbon heeft grootgemaakt, dreigt haar nu te gronde te richten. En dat is doodzonde. Want geen enkel goed doel is groter dan de strijd tegen kanker. Bij de diagnose waarvan u waarschijnlijk liever een KWF-arts aan uw bed ziet verschijnen dan een Pink-marketeer die vraagt of u al een roze licht aan het eind van de tunnel ziet.

Gratiz Musea's

Zelfs als musea gratis worden, krijg je er kinderen met geen gloeiendhete pook naarbinnen. Dat zeggen onderzoekers. En het is de schuld van de musea, want die zijn niet aantrekkelijk genoeg. Dat zeggen de onderzoekers ook. Schuringa zegt: gelul van een dronken aardbei. Hou toch 's op met die infantilisering van kunst & cultuur. Musea kruipen tegenwoordig al te veel op hun hurken om die patatvretende hormoonfabriekjes het maar naar de zin te maken. Fout. Een museum hoort stoffig te zijn en eerbied in te boezemen voor zaken die je later mogelijk gaat begrijpen als je niet te veel coma hebt gezopen. De Nachtwacht gaan we dus niet interactief virtueel nakrijten op de iPad met angry nigger-muziek op windkracht twaalf, maar we gaan ‘m gewoon effe goed bekijken met uitleg van de gids. En nee, in musea blijf je met je zweterige jatten juist van alles af. Het enige knopje waar je op mag drukken is de deurbel en anders krijg je een brandblusser in je nek, want een goeie suppoost is een overtuigd kinderhater die maar één vinger nodig heeft om een klein armpje stevig uit de kom te draaien. Goede kunst doet pijn, een goed museum ook. Beschaving kost geld. Slecht onderzoek helaas ook.

It's the story stupid!

Uiteindelijk komt alles weer terug. Nu telefoon- en straatterreur als fondsenwervende mechanismen zijn uitgewerkt, spraken de profeten tijdens het afgelopen IFC alweer over de wedergeboorte van de DEE-EM. In de volksmond beter bekend als de bedelbrief. Dat is goed nieuws, want anders dan een colporteur past een bedelbrief aanmerkelijk beter in een papiershredder. Daar hoort ook het idee van de DEE-EM thuis, want de bedoeling van evolutie is dat we in fondsenwerving meer rechtop gaan lopen en niet met onze knokkels over de grond schrapend uiteindelijk weer afdalen naar het rijk van de amoeben. Wat is dan de volgende stap? Fundraisers: noteer dit. Geven doen mensen graag als ze betrokken zijn. Betrokkenheid kweek je niet met een geautomatiseerde oproep om poen af te storten in een giroputje. Betrokkenheid ontstaat door een goed en meeslepend verhaal. Dat kan tegenwoordig op veel manieren. Fundraising is storytelling. Begin niet met halen, maar met verhalen. Tipje van mijn kant: liever geen aids-wezen met vieze vliegies, schurftige zwerfezeltjes met drie poten of dansende circusberen op een tefalgrillplaat, maar dingen die de mensen opbeuren. Ik zeg altijd maar zo: beter een 1 mompelende non uit Calcutta in de zaal, dan 100 kilo schreeuwend bedelpapier in de bus.

Het luizenleven van La Jacobs

Jarenlang heb ik Esther Jacobs verdedigd als de noodzakelijke luis in de goede doelenpels. Dat voelde als pissen tegen de wind in: het luchtte altijd op, maar het stonk ook wel verschrikkelijk. Ik bewonderde Jacobs om haar volstrekte gebrek aan zelfrelativering en tact. Het was alsof ik in de spiegel keek. Een ego te groot voor zelfs een hangar met 20 Boeings. En een aan masochisme grenzende verslaving om het Grote Onrecht te bestrijden. Is het verbazingwekkend dat Jacobs uit haar goede doelengraf is herrezen om - op de rug van de SP - haar kruistocht tegen het CBF als de As van het Kwaad weer te hervatten? Nee. Is het goed? Ook niet. Esther heeft haar houdbaarheidsdatum hoorbaar overschreden en klinkt als een pick-upnaald die zich gillend probeert vast te ploegen in een splinternieuwe cd. Wie gaat Esther vertellen dat transparantie intussen ontzéttend 2005 is? Zelfs de Transparant Prijs gaat al niet meer over transparantie. Gaap. En die centrale database voor goede doelen? Die is allang in de maak, notabene in samenwerking met het CIGD. Je weet wel: de organisatie die overbleef in de smeulende krater van Esthers feestelijk ontplofte Donateursvereniging. En nee, de SBF vertegenwoordigt nog niet de hele sector, geeuw. Werken we aan. En dat keurmerkengekruk, daar maakt Steven van Eijck binnenkort hoogstpersoonlijk een einde aan. In een verloren uurtje op een maandagmiddag. Vlak voor een broodje licht belegen kaas. Esther: ik herinner je het liefst als die leuke lastige, zij het licht autistische luis. Maar twee keer in dezelfde pels? Daar krijgt zelfs deze trouwe fan jeuk van op plekken waar de zon nooit schijnt. Lees je eigen onder positivisme instortende zelfhulpboek ‘Wat is jouw excuus?' en neem dit advies ter harte: move on sister!