Duurzame vis wordt duur betaald

Mooie koppen deze week weer. ‘Campagne moet taboe ouderenmishandeling doorbreken’. Helemaal mee eens. Die campagne moet er nodig komen, want er wordt nog veel te besmuikt gedaan over het feit dat bejaarden soms best een corrigerende peer of zeenzaaier mogen hebben. Bijvoorbeeld als ze in hun scootmobiel-roedels alle gangpaden van de Appie Heijn blokkeren of vieze luchten achterlaten in een museum bij een schilderij waar jij dan niet meer van kan genieten. Nog meer taboes? Ja hoor, duurzaam beleggen. De VBDO deed onderzoek naar wat wij al wisten: duurzaam beleggen wordt door de sector gemeden als de salmonellazalm van Foppen. VBDO-directeur Guiseppe van der Helm stortte door politieke correctheid bijna onder zijn eigen gewicht ineen: “Er blijft ruimte voor verbetering.” Ja, ruimte ter grootte van het Andromeda-stelsel. Filantropie en duurzaamheid: het blijft een fietsende vis (zalm?). En tot slot: vrijdag verschijnt weer de jaarlijkse bijlage van Trouw over de 50 beste goede doelen qua impact. Niet qua duurzaamheid dus, want dan haal je die 50 niet. In elk geval is deze bijlage in opgerolde vorm het middel bij uitstek om aan de Campagne ouderenmishandeling zin

In een nivelleren tuigje

Nivelleren is géén werkwoord. Overal waar genivelleerd wordt, stopt namelijk acuut al het werk. Wordt er veel genivelleerd in de filantropie? Er zijn wel verwoede pogingen. Herman Code Wijffels bijvoorbeeld, of het Centraal Bureau Fondsenderving: allebei grote nivelleerders. Die willen de salarissen couperen tot maximaal de liefdewerk oud papiernorm. Elk doel moet een Unox-worst worden in plaats van zo’n zelfgerookte jongen van de slager om de hoek. Waarom in hemelsnaam? Uit angst voor de donateurs! ‘Het’ zou aan de donateurs niet uit te leggen zijn. Maar dat is de kolder gekroond. Is er eindelijk een sector waar de biodiversiteit leidt tot vrijheid, levensvreugde en diepe vervulling, moet er weer geunoxt worden. Uit druipende angst voor het gevende proletariaat. In een land waar het ideaal van de middelmaat excelleert. Een ideaal dat is samengebald in premier Samsoms psychosexuele obsessie. Waarvoor een naam is: nivellatio. Dat is de obsessieve drang om de top van andersmans salaris af te pipetteren. En er, tijdens deze daad, een ander, met de voornaam Hans, hangend in een nivelleren tuigje, naar te laten kijken, die er steeds “het is feest!” bij roept. Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers.

Hoorspelvreugd!

Heeft u afgelopen zaterdag geluisterd naar de aflevering van radio-onderzoeksprogramma Argos over ‘lookalikes’ in de goede doelenwereld? Nee? Doen! Top-amusement! Een aanrader! Smullen verzekerd! Volkstoneel met onvervalst gooi- en smijtwerk. En u zit eersterangs. Let in het eerste bedrijf op Joop! Oud-VFI-voorzitter Daalmeijer wordt door Argos als gretige getuige opgeroepen en schopt als een rancuneus Belgisch molenpaard zo majestueus naar achteren, dat de hoefafdrukken nog steeds diep in het voorhoofd van VFI-directeur Gosse Bosma staan. En als Joop! eenmaal goed op stoom is, richt hij het vizier ook en passant ook nog even op CBF-directeur Adri Kemps. Kemps wordt als ‘bureaucratische kromprater’ in het dierenrijk nog lager ingeschaald dan de skeletloze weekdieren. Het Argos-feest wordt gecompleteerd in bedrijf twee door mevrouw Vledder. Zij is directeur van de uiterst bedenkelijke lookalike ‘Stichting MS-Anders’ en gaat voor de VPRO-microfoon ouderwets helemaal uit haar plaat. Zo vermakelijk stupide gooit de als een viswijf krijsende Vledder haar eigen ruiten in, dat je je afvraagt hoe Stichting MS-Anders in godsnaam als een ‘lookalike’ kan worden bestempeld. De enige gelijkenis die Vledder en haar morsige consorten vertonen is die met Koot en Bie’s roemruchte zakkenvullers Jacobse & Van Es. Mocht dus de Stichting MS-Anders bij u aanbellen, dan kunt u gerust zeggen dat uw tuin al helemaal winterklaar is.

Supertrio

Wie is toch die Passie waarmee iedereen in de sector in bed schijnt te liggen? “Ik doe het alleen met Passie”, hoorde ik een zichtbaar seksueel uitgedoofde bestuurder na afloop van de Transparant Prijs zeggen. Ik ken Passie alleen als de treurigste helft van een bekend clownsduo, als verkleinwoord van een grensdocument en als Spel in Tegelen. In Den Haag weten ze ook niet wat dat woord betekent. Daarom willen ze de giftenaftrek voor goede doelen afschaffen en daar hebben ze natuurlijk volkómen gelijk in. Al die rijke kakkers die zo met passie geven, vullen ook heel gepassioneerd hun belastingformulier in: beetje voor het goede doel, beetje voor mij. Al die centendonateurs halen de geefdrempel natuurlijk niet en blijven fiscaal onbevredigd achter. Dat onze onaftrekbare democratie op wankelen staat en de filantropie als de laatste gorilla in de mist wordt afgeknald nu Den Haag deze riante miljonairsregeling op de helling zet, is…niet zo heel erg geloofwaardig. De protesten uit de sector missen misschien toch de door haar zelf gepredikte heilige drie-eenheid: Passie, Adriaan en Otenticiteit.

Cake op de wake

Ik neem met u de filantropische week nog even door. In het kader van zinloze onderzoeken dit keer: ‘Vrijwilligers leven langer dan mensen die geen vrijwilligerswerk doen’. Dat is nogal logisch. Mensen die geen vrijwilligerswerk doen, hebben minder tijd. En wie minder tijd heeft, gaat ook eerder dood dan mensen die meer tijd hebben. Eveneens zinloos en in de categorie ‘lange mensen moeten meer bukken dan korte’ is het PWC-onderzoek dat moet aantonen dat transparantie belangrijk is voor de donateur. Tja. Iedereen weet dat de gemiddelde donateur dit net zo interessant vindt als de lipbeharing van mijn Tante Jo. Sterker nog: spontaan liezenjeuk en aambeien krijgt van al die vuistdikke jaarverslagen. De enige partij die aantoonbaar voordeel heeft bij al die omgehakte bossen en deze politiek correcte transparantiemythe is…inderdaad de accountant. Zo houden we elkaar lekker van de straat en kunnen we elkaar facturen blijven sturen (die dan weer gecontroleerd moeten worden, enfin, u begrijpt waar ik heen wil). Dan is er nog een bijzondere séance voor fondsen die zich schijnen in te zetten voor de voortplanting. Komt allen naar het congres over gemeenschapsfondsen op 31 oktober. Ik zit op de eerste rij met een zak over mijn hoofd en een extra ondergoedje.

Inteeltregeling

De hele sector moet zo transparant worden als een Hans Anders-bril in het Glassex Museum. De hele sector? Nee, er is één klein Gallisch dorpje dat moedig weerstand biedt tegen de transparantiepolitie: de kerken. De kerken hoeven godzijdank niet transparant te zijn. De Belastingdienst hanteert een groepsbeschikking en vinkt in één keer de grootste fondsenwervende machine van Nederland af. Actie Kerkbalans is goed voor 380 miljoen euro per jaar, dus dat schiet met één handtekening gelijk lekker op. Het argument: kerken zijn geen stichtingen of verenigingen. En dan past het niet in de wet. Of zoiets. Sorry? Ja, nee, maar, want, dat zit zo volgens de overheid: “bij de nadere uitwerking van de transparantie op elektronische wijze, zal worden bezien op welke wijze de besteding van de middelen op een lager aggregatieniveau via een ingroeiregeling inzichtelijk kan worden gemaakt.” Dit zaaddodende proza bedenk je niet. Er heeft een ambtenaar aan de paddo’s gezeten of – waarschijnlijker – opdracht gekregen van Fransje Weekers om ter afschrikking een verbaal rookgordijn op te hangen over aggregaten en ingegroeide teennagels, zodat u en ik het domweg opgeven en afdruipen. Dít moet je kerken nageven: hoe holler de godshuizen, hoe effectiever de lobby. De Belastingdienst mag wikken, maar alleen Hij kan beschikken.

Keek op de Week

Even de filantropische week met u doornemen. Er komt horizontaal toezicht in de filantropie. Dat betekent dat alle ambtenaren van de Belastingdienst Unit Den Bosch belast met controle op ANBI’s nu helemaal languit op de vloer gaan liggen, met de vingers in hun oren. Met 3,4 fte toezicht houden op 65.000 ANBI’s? Dat is Bromsnor in een rolstoel afsturen op een drugskartel. Het is gekkenwerk, zeker als je weet dat zelfs woningcorporaties en gemeentes tegenwoordig ANBI kunnen zijn. En dan is er Warren Buffet. Die schat gaat 99% van zijn vermogen teruggeven aan de samenleving. Een geweldig gebaar, zeker als je weet dat Warrens resterende 1% altijd nog meer is dan het Bruto Nationaal Product van Griekenland. Dan is het gebaar van het gemiddelde Nederlandse huisgezin, dat 210 euro schenkt aan goede doelen, minstens zo vorstelijk. Tot slot is er een boek verschenen dat de lof zingt over friendraising. Als ik nou ergens een gloeiende teringhekel aan heb, dan is het wel aan vrienden die mij sociaal een arm op de rug draaien en mij geld aftroggelen voor een Linksdraaiend yoghurt-project, een Weggelopen apenhuis, een Zwerfezeltransplantatie- kliniek op Bali of een Bejaardendisco in Haren. Ik doe alleen aan friendraising als ze op de grond liggen. Die vrienden van mij. Kost niks.