Koppensnellen

Uit het tweejaarlijkse onderzoek ‘Geven In Nederland’ blijkt dat huishoudens in 2011 maar liefst 10 procent minder hebben gegeven aan goede doelen in vergelijking met voorgaande jaren. Dat nieuws werd als volgt geduid: Volkskrant: ‘Tien procent minder aan strijkstok goede doelen!’ Telegraaf: ‘PvdA laat goede doelen opnieuw in de kou staan’ NRC Handelsblad: ‘Onze analyse krijgt u morgen door hoofdredacteur Peter Vandermeersch in De Wereld Draait Door’ Urker Huisbode: ‘Witwassen door giften steeds moeilijker’ Het Nederlands Dagblad: ‘Nieuwe paus oorzaak geefcrisis’ KRO Mikrogids: ‘Protestanten geven stiekem minder’ Instituut Fondsenwerving: ‘Het is de schuld van Adri Kemps’ CBF: ‘Hanneke Lenkens is een sekreet’ Spits: ‘Iets is 10 procent minder’ Mark Rutte: ’90 procent? Geweldig! Fan-tas-tisch. Niks crisis!’ Schuringa: ‘Theo Schuyt is een pathologische aandachtstrekker’

CBF’s Koningslied

Ik heb ‘m op aanraden van diverse mensen zelf even bekeken. Het filmpje dat het CBF maakte om de mensen in het land goed bang te maken voor goede doelen. En ik snap de ophef niet. Je ziet onmiddellijk welke van de twee fondsenwervers niet te vertrouwen is. Die tweede in dat blauwe jasje is een vals secreet. Let even goed op dat gemene lachje, maar vooral op de manier waarop ze haar handen quasi-devoot gevouwen heeft. Maar los daarvan: wat gemakkelijk om nu het CBF te bashen via de sociale media. OK, misschien is de inhoud, de tekst, de tone of voice, de pay off, het script en de uitvoering van het filmpje niet helemaal voor de fijnproevers, maar het is een filmpje voor het hele volk. De man in de straat moet het kunnen snappen. Aan dat filmpje hebben ook heel veel mensen belangeloos meegewerkt. De tekst is geschreven door CBF-voorzitter mr. De Wijkerslooth-De Weerdesteijn en zijn gezin in de vrije weekenden. Moet je die dan op elk woord afrekenen? Jonge, jonge, wat gemakkelijk zeg. En dan hopen dat het CBF dat filmpje terugtrekt? Brand niet af, maar zing mee: En kijk om je heen Het CBF loopt met je mee Door de regen en de wind Zal mr. De Wijkerslooth-De Weerdesteijn naast je blijven staan Je beschermen tegen elke collectant Hij zal waken als jij snurkt Hij behoedt je voor de storm Houdt je veilig zo lang als je geeft Eén strijd, twee levens We staan voor elkaar, niet te breken Eén collectebus, twee leeuwen Met elkaar in de zon en de regen Zij aan zij, portemonnee vooruit Trots als een pauw, dit is ons geluid En hoe bot we ook zijn Onze daden zijn groot Gaan niet onderuit

P.S.: Ik ben vanmiddag op de 'Dag van de filantropie' om mijn standpunt luidkeels kenbaar te maken. U herkent mij aan de papieren zak over mijn hoofd.

De ambassadeur is dood

Het is nu wetenschappelijk aangetoond. De goede doelen-ambassadeur is volstrekt overbodig. Net zoals Hero Brinkman, de Fyra, het CBF en Dick Advocaat. Het Nationaal Donateurs Panel laat namelijk weten dat van alle ondervraagden er niemand was die ook maar enige betekenis toekende aan dit ambt. Zero. Nada. Zelfs de 101-jarige mevrouw Lenie Otterspeer-De Berenbrouck uit Rusthuis Sunset Glory – het oudste nog levende lid van de Marco Borsato-fanclub - was onder bedreiging van een doorgeladen jachtgeweer niet tot andere gedachten te brengen: de ambassadeur in Goede Doelenland dient geen enkel nut. Even mijn top 5 (goede doelen zijn niet verzonnen): Herman den Blijker (Orange Babies): obese, kinderhatende tv-kok met een ernstig spraakgebrek; Hans Kazan (Kind en Brandwond): uitgesmeulde goochelaar, die kinderen op het toneel met brandende fakkels laat jongleren; Jannes (Fonds Sport Gehandicapten): volkszanger met verschillende ernstige handicaps (zie o.a. Herman den Blijker), echter geen ten gevolge van sport of enige lichamelijke inspanning; Anky van Grunsven (Hulp aan Buitenlandse Honden): kan gezien Bonfire beter ruilen met Hans Kazan (zie Kind en Brandwond) of overstappen naar Hulp aan Jannes (zie 3); Piet Paulusma (Stichting Buurtlink): onecht kind van Den Blijker (1) en Jannes (3) en gezien uitdrukkingsvaardigheden waarschijnlijk de missing link in de evolutietheorie.

Niks is liefde

Koepel VFI liet haar directeuren in Den Haag praten over ‘de toekomst van het goede doel’. Mooi initiatief, maar wel een beetje laat, aangezien de toekomst van goede doelen al een tijdje aan de gang is. Maar goed: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Het liep echter allemaal anders! Na afloop van het directeurenforum was echt iedereen de weg kwijt. Sommige directeuren konden zelfs de uitgang van Sociëteit de Vereeniging niet meer vinden, terwijl VFI-directeur Gosse Bosma in flowerpower-overhemd, relaxed blowend, zijn leden opriep “meer over de liefde te praten”. Goede doelen en liefde? Dat is een vanouds erg ongemakkelijk duo. Ik denk dat paring met een Friki-diepvrieskip meer hartstocht opwekt bij de donateur dan de gedachte aan een goed doel. De aanblik van een collectebus is het beste voorbehoedsmiddel sinds de uitvinding van de dunschiller. Ik zeg: prima! Dan is het maar duidelijk! Alles beter dan dat kruiperige de-donateur-naar-de-mond-praten. Of dat vreselijk, zelfgebreide de-donateur-erbij-betrekken-gedoe. Dat zal lekker worden, dat we de donateurs overal bij gaan betrekken! Goede doelen hebben het al druk genoeg. En dat loopt uit op hetzelfde fiasco als de kiezers overal bij te betrekken. Je krijgt een overdosis pseudo-inspraak en vervolgens mag je gewoon in een stemhokje precies die regering kiezen die je helemaal niet wil. Nee, het ‘goede doel van de toekomst’ kan beter een voorbeeld nemen aan de Belastingdienst. Niemand houdt van ze, maar efficiënt collecteren, dat kunnen die jongens wel.

Inpakken die impact

Vorige week confereerden collega’s in Rotterdam over ‘de toekomst van filantropie’. Daar werd een nieuwe poging gedaan om het thema ‘impact’ te laten stijgen op de belangstellingsladder van de bestuurders in de sector. Een krankjorum idee, in de categorie ‘De toekomst van Anders Breivik als ambassadeur van WarChild’. Waarom? Omdat ‘impact’ een 101% kansloos dossier is. Een soort Cyprus van de filantropie, maar dan echt bankroet. Het kadaver van een Gronings molenpaard waaraan allang niet meer gesleurd wordt en een bevroren academische keutel waar je rustig je schoen op kunt zetten. De reden is simpel. Impact meten is een kansspel. Het is een illusiemachine bedacht door academici om zichzelf aan en u van uw werk te houden. Het is de rivier van gemiddeld 1 meter diep waarin je hartstikke verzuipt. Impact meten lukt de banken al niet, laat staan vrijwilligersorganisaties die twee keer per jaar vergaderen in een restaurant met Perzische tafelkleedjes, een agenda met alleen een rondvraag en een portie bitterballen na. Impact meten leidt tot existentiële vragen die niemand kan beantwoorden. Het is de paus die in de Sixtijnse kapel roept om een teken van Hem en alleen zijn echo hoort. Impact heeft alles met gelukshormonen en niets met euro’s te maken. De impact van filantropie is geen variabele, maar een eeuwige constante: een onontkoombaar goed gevoel bij de ontvangers en de gevers. Amen.

Hypocrisis

Hypocrisie komt in vele gedaanten. Een voorbeeld. U geeft aan de overheid geld om er goede dingen mee te doen. Die overheid koopt met uw geld vervolgens hele slechte treinen van onbetrouwbare knoflooktypes. Of boort met uw geld gaten in de grond voor die slechte treinen. Of om aardgas te winnen waardoor uw woonhuis niet meer waterpas staat of erger. Een ander voorbeeld. U geeft geld aan bedrijven om er goede dingen mee te doen. Die bedrijven kopen er vervolgens alleen opgespoten zand van voor de kust van Dubai in de vorm van een palmboom. Of zoeken naar gas met doorgeroeste boorplatforms precies op de plek waar drachtige dolfijnen en ijsbeerbaby’s hun baantjes trekken. Vraagt u dan van tevoren dat de overheid en die bedrijven moeten bewijzen dat uw giften goed worden besteed? Nee, dat doet bijna niemand. Wat eist u als u 5 lullige euro’s schenkt aan een goed doel? Nou, wat eist u dan? Nou? Geen idee? Dan zeg ik het: dan eist 90% van u op hoge poten dat charitatieve organisaties moeten bewijzen dat de giften goed worden besteed. Dat blijkt uit onderzoek van CendrisMonitor onder 7.300 respondenten. Of beter onder ruim zeven mille Farizeërs, dubbele moraalridders en kromdenkers. Terwijl u zonder protest van links een oor krijgt aangenaaid door een politicus, en gebukt van achteren gebruuskeerd wordt door een bankdirecteur of projectontwikkelaar, gaat u uitgebreid verhaal halen bij die kleine collectant. Die schooljongen met zijn beugel en ziekenfondsbril, die u trouwhartig de collectebus toesteekt en hoopt – nee smacht – dat u er zonder dralen gewoon een flap in propt. Nee, die duwt u dan ruggelings de trap af, terwijl u schreeuwt om bewijzen, zoals vuistdikke jaarverslagen, accountantsrapporten, due diligence-teams, notarieel gestempelde wilsverklaringen en door Peter R. De Vries heimelijk gefilmde kascontroles. Zo, zogenaamd onschuldig jongetje met je kapotte brilletje en je losse beugel. Nou is het janken geblazen zeker? Dat zal potverdomme mooi worden zeg. Kom eerst maar eens met bewijzen. En nou opgerot met je kinderpostzegels.

Afhaalfilantropie

Even twee voetnoten bij nieuws uit het Land van Goed Doen. Vorige week: ‘Chinese filantropie nog verre van transparant’. Ai, ai, ai, stop de persen. Nog geen kwart van de Chinese fondsen heeft een jaarverslag. En dat is zeer tegen de zin van de Chinese overheid. Die – ja, nu komt het - eist van de fondsen meer ‘openheid’ op straffe van een boete van 30.000 yen. Dat is 3.600 euro. De Chinese overheid die meer openheid eist... Dat is zeg maar Guus Meeuwis die vindt dat Mozart meer had moeten oefenen. Dat is Albert Heijn die zijn kippen verwijt dat ze niet meer bewegen. Of Dutroux die vindt dat Het Hofnarretje te grote risico’s heeft genomen. En dan deze. Na een grootscheepse enquête onder fondsenwervers uit 17 landen is een top 10 van de populairste goede doelen in Europa samengesteld. Niemand heeft het gezien, maar wat staat er op tien? Het leger! Nee, het is geen geintje. Echt waar: het leger staat als charitatief doel fier op de tiende positie. Hoe kan dat? Dat raadsel is snel opgelost als u weet dat ook de schattige republiek Oekraïne aan het EFC-onderzoek heeft meegedaan. Het leger in deze voorbeeldige democratie met algemeen stemrecht sinds 1919 staat bekend als het liefdadigste ter wereld. De soldaten roepen alleen hard “pang” omdat er geen geld is voor kogels. De tanks zijn van groen geverfd triplex en worden geduwd door vrijwilligers. Hoewel het duidelijk is dat Oekraïne eigenlijk helemaal geen leger nodig heeft omdat niemand geïnteresseerd is in de inname van een land dat nog 24.000 jaar hyperradioactief oplicht in het Melkwegstelsel (iets met een bedrijfsongevalletje in Tsjernobyl), wil de overheid toch graag het schenken aan het leger stimuleren. Donaties aan de strijdkrachten (“Maak ons leger voller”) zijn vrijgesteld van schenkingsbelasting. Wel is alvast het donatiebedrag voor elke burger op het IB-formuliertje voorbedrukt. Net als bij de Hartstichting. Handig toch?

P.S.: Mijn slagzin voor het Productschap Vlees heeft het niet gehaald: “Je blijkt een rund als je met paardenvlees stunt” kwam zonder commentaar terug