Joop heeft gelijk!

Dat softe, empathische gezever over de megabelegginsgblunders van goede doelen ben ik zat. Door de crisis krijgen we een akelig helder zicht op allerlei maatschappelijke ondernemingen die de afgelopen jaren helemaal van het paadje zijn geraakt. Door megalomanie, door naïviteit of door een nog fatalere combinatie van die twee. Zoals zorginstellingen geen hypotheken mogen verstrekken aan eigen personeel; zoals woningcorporaties niet in off shore of Ferrari’s mogen gaan; commissarissen van de koningin geen geld van Noordhollanders mogen wegzetten boven de poolcirkel, zo mogen goede doelen met geld van het publiek niet gokken op de beurs. Ja: GOKKEN. Dat is het, en niet anders. En laat je nou geen oor aannaaien door al die financiële dienstverleners, die nu allemaal hun handen in onschuld wassen (“beleggen gaat om de lange termijn”: ja JULLIE lange termijn!). Filantroop-ondernemer Joop van den Ende zei het zo mooi in reactie op het zakelijke démasqué van volkszanger Borsato: "Marco zingt de longen uit zijn lijf terwijl het geld aan de andere kant wordt uitgegeven aan dingen die daar niets mee te maken hebben. Dat is een doodzonde.” En dat is het. Dan maar wat minder “rendement” voor de rupsjes nooitgenoeg. Scheelt weer een hoop transparantie in het jaarverslag.

Schuringa Keur (gratis!)

Elke oorlog kent zijn profiteurs. Het gebakkelei rondom de verschillende keurmerken heeft een heuse “keurmerkwijzer” opgeleverd. Proeft u dat woord even op de tong: keur-merk-wijzer. Bedoeld voor goede doelen die er geen touw meer aan vast kunnen knopen. Als die al zo’n wijzer nodig hebben, hoe kun je dan in godesnaam van donateurs verwachten dat ze er wél chocola van maken? Die hebben al een Goede Doelentest nodig om in het goede doelenwoud enkelvoudige bomen te onderscheiden. It’s Kafka written all over it. Ik heb derhalve besloten ook een nieuw keur voor goede doelen te beginnen. Het Schuringa Keur (gratis) wordt toegekend aan al die doelen die weigeren gebruik te maken van de keurmerkwijzer en niet in aanmerking wensen te komen voor een van thans 24 keurmerken. Zij krijgen daartoe een sticker met opgestoken middelvinger naar de logo’s van CBF, ISF en de met een zwart balkje toegeruste beeltenissen van de heren Kemps en Helmer (en Mart Smeets, omdat ik die gewoon een zak vind).

Aan de tiet

Wat zal mijn goede vriend Boudewijn Poelmann gelachen hebben toen het persbericht over de opvolging van Ellen Damsma moest worden opgesteld. De reden voor het vertrek van Damsma bevatte al die fantastische evergreen “wegens verschil van inzicht over het te voeren beleid” (lees: er was herrie in de hut) en nu voorziet de grootste goede doelensponsor van Nederland de aanstelling van maar liesft drie (!) opvolgers van Damsma van de volgende onnavolgbare dijenkletser: “Wij hebben groot vertrouwen in deze nieuwe Managing Directors en zien met blij gemoed uit naar de toekomst.” Joh! Gelukkig was de corrigeerfunctie in het persbericht nog ingeschakeld, zodat ik het oorspronkelijke commentaar van Boudewijn kon lezen: “Doe maar vertrouwenblablabla en iets met toekomstblablabla en ook een gemoed. Maak dat maar blij. Al die goeie doelen hangen toch bij mij aan de tiet. Groetjes Boudewijn.”

Hard aanvalletje

Hans Stam van de Hartstichting kan bij mij een potje breken. Na het bijna fatale salarisinfarct dat deze club trof door de rel rond medisch directeur Manger Cats, heeft Stam met die typische Rotterdamse mentaliteit de wat vadsig geworden Hartstichting weer helemaal kwiek & fris gekregen. Zeg maar een soort managerial dotterbehandeling. Regelmatig haalt Stams club de publiciteit met allerlei acties die het voorkomen en bestrijden van hartkwalen en -falen onder de aandacht van pers, publiek en politici brengen. Laatste stunt: ervaringsdeskundige Wubbo Ockels (ruimtevaart is extreem slecht voor je hart) heeft deze week in Madurodam miniatuur Automatische Externe Defibrillator (AED’s) geplaatst. Ludiek, maar het persbericht is ook verwarrend. Nu lijkt het of er 10.000 (target Hartstichting) van die miniatuur schokkers door het hele land geplaatst worden. Leuk om je cavia te reanimeren of als erotisch speeltje voor sexueel noodruftigen, maar levensreddend? Neu.

A monkey's business

De Maag Lever Darm-boys zijn zomaar 2 ton kwijt. Afgestort in het putje van Bernie Madoff. Natuurlijk niet rechtstreeks, maar via-via-via. Ook de beleggingsadviseur treft geen blaam volgens het FD: “die heeft zich voldoende van haar zorgplicht gekweten.” Nu even diep ademhalen. “Van haar zorgplicht gekweten”? Niet alleen die 2 ton pleite, maar ook nog al die uurtjes-factuurtjes aan je “adviseur” betalen? Waar ik vandaan kom heet dat: “feestelijk genaaid worden”. Graag geef ik MLD een volledig gratis advies: dump uw adviseur en adopteer een chimpansee van stichting A.A.P. Laat deze uw volledige beleggingsbeleid uitstippelen. Houd regelmatig strategisch overleg met uw chimpansee. Durf ook een second opinion te vragen aan een andere chimpansee. Spreek nadrukkelijk een maximum aantal bananen af. Succes!

Passie & Adriaan

Ik ga u even pijn doen, maar het is voor uw eigen bestwil. Ik moet het even met u hebben over het grootste jeukwoord in de filantropie-sector: “passie”. Het vak van “goed doen” is zo bijzonder omdat iedereen wordt gedreven door een “passie” om andere mensen te helpen. Ja en? Dat geldt ook voor de edelslager bij ons om de hoek. Natuurlijk krijgt hij daar geld voor! Maar u toch ook? Of tenminste dat goede gevoel dat volgens velen onbetaalbaar is. Dat zou betekenen dat u zelfs meer terugkrijgt dan u geeft! Maakt dat van u eigenlijk een egoïst? Of verslaafde van de endorfine-rush die “goed doen” ontegenzeggelijk met zich meebrengt? Nee. U bent mens zoals onze edelslager. Maar die stuur ik graag op u af als u nog 1x dat woord “passie” gebruikt.

Hou het informeel

Geven allochtonen nu meer of minder dan autochtonen? Die existentiële vraag was vorige week voorwerp van grote beroering. Hadden de media het weer eens niet begrepen? Nee. De zwarte piet mag dit keer naar onderzoeker Christine Carabain van Geven In Nederland. Die maakt een onderscheid tussen “informeel geven” (lees: geld naar je familie in Marokko sturen) en “formeel geven” (lees: doneren aan NOVIB). Informeel geven heeft nulkommanul te maken met filantropie, tenzij je je familie in Marokko als algemeen nuttig erkent. Daar tuinen ze zelfs bij de Belastingdienst niet in. Informeel geven is net zo bezopen als informeel liefhebben (getrouwd zijn, maar een meeslepende geslachtelijke relatie met de buurvrouw onderhouden), informeel belasting betalen (zwartwerken), informeel voorrang verlenen (bumper aan bumper blijven rijden zodat niemand ertussen kan) en informeel politiek bedrijven (net een volle agenda hebben als de de Dalai Lama langskomt). Goed te weten dat er ook casual wetenschap wordt bedreven