Rinnooy Kannen & Kruiken

Even vooropgesteld. Ik behoor niet tot de vaste boeroepers. En ik vind de goede doelenloterijen na de uitvinding van de telefoon en de Tefalpan het beste wat Nederland ooit overkomen is. Nee echt. Maar het Goede Doelen Platform is met uitzondering van het klok- en hamerspel van fokstier Herman het meest genante orgaan van onze moerasdelta. De majestueuze onbeschaamdheid zit ‘m niet in de eerzame doelstelling, maar in de benaming. Niet geld meurt, maar het woord. Er is natuurlijk niks mis met een kadaverlobby in Den Haag om de Wet op de kansspelen hermetisch dichtgetimmerd te houden voor Europese marktwerking. Maar om nou daarvoor je boerenkiespijnlachende beneficianten als beschermende zandzakken op een platform te hijsen en ook Rinnooy Kan er nog als voorzitter voor te zetten? Alexander heeft daarmee in één klap duidelijk gemaakt dat hij helemaal niet de machtigste man van Nederland is. Hooguit een postcodekanjer aan de tiet van Boudewijn. Is dat erg? Nee, maar laten we het wel transparant houden. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Collecteren is leuk!

Collecteren schijnt tegenwoordig een hel te zijn. Dat valt reuze mee, al begon het slecht. Ik ben gisteren namelijk op pad geweest met een kloeke bus voor de Speeltuinvereniging Oosterzaan. Het bestuur had mij gevraagd de papieren zak van mijn hoofd te halen omdat dit de opbrengst van mijn ronde "mogelijk negatief zou beïnvloeden". Bij het eerste adres ontstond een ernstige woordenwisseling met een Pakistaanse meneer die eerst het bestaan van de speeltuinvereniging betwistte en daarna alleen per pin een bedrag van onder de euro wilde doneren. Zijn buurvrouw wees bij het opendoen op een gehoorapparaat en wenkte mij met driftige gebaren binnen te treden, waarna wij om mij nog immer duistere redenen het volledige Jeugdjournaal samen hebben bekeken en ik onverrichterzake weer buiten werd gezet. Het aanbellen bij het derde portiek had daarentegen een overdonderend succes door een wijziging van mijn tactiek. De bewoonster, een oud vrouwtje achter een rollator, overhandigde mij spontaan 300 euro. Waarmede mijn vermoeden werd bevestigd dat het bestuur van de speeltuinvereniging weinig kaas heeft gegeten van fondsenwerving: het collecteren met een papieren zak over het hoofd werkt uitstekend.

Kromvenant

Sinds het Smeekschrift aan Margaretha van Parma in 1566 al probeert de filantropie-sector belet te vragen bij de overheid. De bestuurders staan al die tijd als bedremmelde pachters met de pet in de hand bij de grote poort van het Binnenhof in weer en wind op hun beurt te wachten. In die poort zit een klein luikje vanwaarachter steeds een Homerisch geschater opstijgt als weer zo'n filantropieboertje op de stoep staat. En godlof, na 445 jaar is er dan eindelijk een regent die zijn gezicht voor meer dan 30 seconden in de plooi kan houden bij de aanblik van die kruiperige liefdadigheidstroepen. Realpolitiker Rutte snapt dat het handig is om de 6 miljoen donateurs en 2 miljoen vrijwilligers te vriend te houden: zonder die ruggengraat implodeert zijn BV Nederland namelijk binnen een week tot een skeletloze bananenrepubliek. Een machtspositie die nog niet is doorgedrongen tot de filantropiebestuurders, voor wie het door het genoemde luikje toewerpen van een convenantje al aanleiding is tot een volksfeest waar de geuzen in 1566 nog slechts van droomden. Maar sector: Rutte is een keizer zonder kleren. Achter de poort op het Binnenhof staat een piemelnaakte premier. Niks convenant! Gewoon keiharde eisen dat er binnen een jaar een door al die zwendelbanken goed gevuld maatschappelijk investeringsfonds komt. Dan pas praten we weer verder. En dan niet op het Binnenhof, maar gewoon bij ons thuis. Als we tijd hebben. Misschien. Als onze pet ernaar staat.

Hol man!

Misschien kent u Theodoor Holman als de slappe zak hooi die probeert snedige stukjes in het Parool te schrijven. En daar volgens mij nimmer in slaagt. Dat is geen "jalousie de metier", ook niet nu Holman in een als raillerend bedoeld kolommetje geschreven heeft over de veelverdienende goede doelendirecteuren. In het televisieprogramma Barend & Van Dorp beweerde Holman ooit dat de politie van het opgebaarde lijk van zijn boezemvriend Van Gogh een been had geamputeerd voor onderzoek naar achtergebleven kogels van Mohammed B. Dat verhaal bleek slechts bedoeld om de gemoederen nog wat meer op te jutten. Onder de dreiging van een claim trok Holman zijn halfzachte keuteltje in. En dat moest hij nu ook weer doen, omdat hij zelf de salarissen van de directeuren in zijn schoolkrantenproza wat had opgehoogd, slechts bedoeld om de gemoederen nog wat meer op te jutten. Wij weten nu twee dingen zeker: de achtergebleven kogel van Mohammed zit klaarblijkelijk in de frontale kwab van Holman en - met uitzondering van mijn tandarts Ard Breker - is een naam zelden zo treffend toegevallen als die aan onze Theodorus: het geschenk van God dat u beste onuitgepakt kunt laten.

New balls please!

Hoogmoed komt voor de vrije val. Het rechtstandig omhoog gevallen zakenwonder Hank Sweep, die twee jaar geleden de goede doelenwereld wel even een lesje entrepreneurship zou bijbrengen met zijn sms-geefdienst, is deze week weer door de dampkring op aarde teruggekeerd. Bij aankomst waarvan hij tevens zijn testikels feestelijk op een groot hakblok terugvindt, want het begint erop te lijken dat van alle geefeurootjes op de digitale sms-snelweg er net iets te veel linksaf zijn geslagen richting Breda, alwaar Sweeps "GoedeDoelSMS" zetelt. Het zal allemaal wel een technische storing zijn, maar die vallen miraculeus genoeg nou nooit uit in het voordeel van consumenten. En wat sneu nou dat Sweep twee jaar geleden VFI, providers en alle goeden doelen-apparatsjik beschuldigde van "diefstal" omdat zij het waagden een oncurrende sms-dienst op te tuigen. Bij de VFI aan de James Wattstraat lachen ze zich natuurlijk de ballen uit de broek. Een activiteit die Henk Zweep zich, gezien de precaire situatie van zijn mannelijkheid, binnenkort ongetwijfeld niet meer kan veroorloven. Inderdaad: een kwestie van geen noten meer op zang hebben.

Graaien met de warme hand

Integriteit scheelt soms maar één letter. Scheringa zit in de testamentenhandel mensen, dus tel je tafelzilver na. Mooie titel "De Gift". Lijkt een beetje op "The Sting", de moeder aller films over ingenieuze laaienlichterij. "De Gift" slaat vooral op "De Gave" die sommige mensen hebben om overal handel in te zien, zoals Dirk, die na zijn echec met de DSB als een ondeugend badeendje boven de waterspiegel opplopt om boeren, burgers en buitenlui weer even charmant van hun overtollige centjes af te helpen: dat heet "graaien met de warme hand". Het verdienmes snijdt aan twee vlijmscherpe kanten: de contributie die gelukzoekers voor de testamententombola over hebben opgeteld bij de afdracht van de notarissen aan de achterdeur van "De Gift". En de goede doelen die ongevraagd op de website zijn geslingerd? Die staan er als geurvlaggen van betrouwbaarheid te wapperen in de financiële wind uit Spanbroek. Ik zou als Goed Doel "De Gift" met tien valse Mechelse herders van mijn Erf jagen.

Klokken lui

De grote vraag waarmee 2011 begint is deze: is Roelof van Laar, directeur van Stichting Stop Kindermisbruik, een klokkenluider of niet? Van Laar stelde in een Radio 1-discussie o.l.v. Felix Meurders met VFI-directeur Gosse Bosma dat goede doelen zich te veel bedienen van "irritante methoden van fondsenwerving". Van Laar zakt echter als een baksteen voor de klokkenluidersproef : hij vertelt namelijk wat iedere Nederlander allang weet. Toch zal Bosma gedacht hebben: You better have ‘m inside pissing out than outside pissing in. Dat laatste wordt vooral gedaan door PVV-kamerleden schijnt het, maar dat is weer een ander verhaal. Of directeur Van Laar als goede doelendirecteur een geloofwaardige criticus is? Mmmm, de realisatie van de doelstelling van zijn stichting is vooral in de regio Amsterdam verder weg dan ooit. Misschien was dit wel Van Laars ‘claim to fame' en is zijn kritiek een slimme methode van...fondsenwerving.