Fatima & Ingrid

Alleen als een collectant de bussen heeft gejat of een directeur een Strauss Kahntje heeft begaan, komen goede doelen in de krant. Of als een buitenlandse krant juist lyrisch over ons is. Wij zijn het vrijgevigste volk van Europa zegt de Wall Street Journal en alle onze dorpsgazetjes papagaaien het braaf na, want succes kent altijd te veel vaders. Zijn ALLE Nederlander het vrijgevigst? Neen. In ons land hebben PVV-stemmers het minste over voor hun medemens, blijkt uit het betrouwbare Donateurspanel. Dat is ook al geen verrassing, want wantrouwen, angst en rancune zijn de solide bouwstenen van de eigen-volk-eerst-doctrine. Dit in schril contrast met onze hoogopgeleide allochtonen, die vijf keer meer aan goede doelen geven dan laagopgeleide PVV'ers, ook al is dat laatste dubbelop. Het zijn Mustafa en Fatima met een diploma die het vrijgevigheidsgemiddelde van de Nederlander omhoog krikken, terwijl Henk en Ingrid juist tegenspartelen. Kijk, dat schrijven onze kranten nou weer niet. Als we winnen zijn we allemaal kampioen. Als we verliezen krijgt de gehandicapte lesbische joodse negerin met een bult altijd de schuld. Scorebordjournalistiek, zou Co Adriaanse zeggen.

Beschaving der mars

Alles van waarde is weerloos en vooral de communicatie rond de ‘Mars der beschaving'. Even voorop: ik ben het eens met de initiatiefnemers, maar de slogan en radiospotje zijn een 100% gevalletje schieten-in-eigen-culturele-voet. Beginnen we met de slogan: ‘Mars der beschaving'. Proef die archaïsche tweede naamval ‘der' even op uw tong: ik schaam me niet voor mijn goede opleiding, maar ‘der' is uit communicatieoogpunt te veel Couperus en te weinig Kluun. En wat die Flink Rechts-types helemaal in de kaart speelt is dat radiospotje waarin kinderen tenenkromtrekkende tekstjes uitspreken. Gewone kinderen? Nee kinderen-voor-kinderen-kinderen. Met zo'n Gooische ‘R', die door sommigen voor deftig wordt gehouden, maar door verstandige mensen voor een zeer ernstig spraakgebrek of een imitatie van een bronstige zeeleeuw. Die kinderen hebben ouders die toch wel geld hebben om ze naar vioolles te sturen. Wat we nodig hebben, zijn kinderen die nog nooit in een museum zijn geweest en daar waarschijnlijk ook nooit meer zullen komen. Wat we nodig hebben is de gedachte dat ‘kunst' net zo elitair is als lucht, water en brood. Een sector die op het punt staat onverdoofd geslacht te worden, mag wel wat minder elitair van zich afbijten. Leer de taal spreken van de Halve Zoolstra's en U gewordt het Koninkrijk der Beschaving sneller dan ik een mars eet.

Bel-in-godsnaam-niet-aan-register

De OPTA staat op het punt om 160.000 euro van goede doelen te stelen. De club die zich als ‘telecomwaakhond' afficheert, maar in de praktijk doorgaans niet meer is dan een tandeloze chihuahua met ernstig urineverlies, heeft de goede doelenloterijen voor meer dan anderhalve ton beboet. Dapper. Dat voelt als een prent krijgen voor rijden zonder licht door Bromsnor, terwijl op de achtergrond ongehinderd een gewapende bankoverval plaatsvindt. De aanklacht: tijdens wervingstelefoontjes zou nagelaten zijn de consument actief te vragen of deze nogmaals gebeld mocht worden. De kolder gekroond natuurlijk, want iedereen wil graag door de Postcodeloterij gebeld worden. Over wat je hebt gewonnen dan. Wat je juist wilt voorkomen is dat aangebeld wordt door die vreselijke Gas-ton. Het schrikbeeld van iedere postcode-eigenaar: een grote geldprijs live in ontvangst te moeten nemen van een mompelende rolmops. Gaston, dat is het complete boteroverschot van de EG geperst in twee nare schoenen. Of wilt u liever verbaal aangerand worden door dat melkmuiltje Rick, dat net zo'n lichtgevend slijmspoor achterlaat en precies dezelfde woorddiarree uitbraakt als zijn vader? Zulke peppie en kokkies wil je niet over de vloer. Kijk, dáár zou de OPTA eens iets aan moeten doen. Ga boeven vangen.

Kontvenant

Het is even muisstil in het kabinetsoverleg en dan houdt Mark het document als de Champions Trophy omhoog en spreekt het verlossende woord: "We've got him!" Een luid gejoel breekt los. Het convenant wordt door Maxime uit Marks hand gegrist en in triomf gezoend. Piet Hein maant tot stilte en spreekt de uitgelaten schoolklas toe: "Mark. Proficiat kerel. Het is Jan Peter nooit gelukt, maar jou komt de eer toe. Nog nooit heeft een kabinet in onze parlementaire geschiedenis het complete maatschappelijke middenveld in een paar A4'tjes bij elkaar geveegd en aan een touwtje geregen. Niet scheelt dat alleen een hoop tijd om al die types hier op het Binnenhof koffie te schenken en zoete koek te serveren, maar het mooiste is... " - hier kan Piet Hein zijn lachen niet houden - "het mooiste is dat ze alles ook nog zelf betalen!" Met gierende uithalen vallen de ministers en staatssecretarissen elkaar in de armen. "4,7 miljard maha...maatschappelijk kapitaal", hikt Jan Kees. "Nog makkelijker dan de Tafel van Zes in de cultuur", buldert Halbe. Het pandemonium is compleet, maar Mark steekt zijn armen bezwerend omhoog. "Mondje dicht mensen. In de plooi die gezichtjes en dankbaar kijken bij de ondertekening! Voordat ze de tekst begrepen hebben, is ons begrotingsgat zo goed als dicht."

Te vroeg gejuicht

Marjolein Bastin heeft me een persbericht gestuurd. Marjolein wie? Marjolein werkt als sinds 1927 als illustrator, onder andere voor Libelle. Marjolein voetschildert, macrameet en punnikt daarvoor allerlei lieve beestjes, die je in haar online kadosjop kunt kopen. De meeste door Bastin vereeuwigde fauna en flora zie ik persoonlijk liever als road kill of in de biobak, maar daar gaat het nu niet om. Bastin wil haar liefde voor gods schepping tot uitdrukking brengen in een eigen fonds. En - nu komt het - daarin heeft zij het complete bruto binnenlandse product van Guinnee Bissau gestort, zijnde tienduizend euro. Ja, stop de persen maar. Bastin, die door haar gewaterverfde getuttemerul tot haar knokige knieën intussen in het geld staat, heeft tien roodjes geschokt en stuurt mij daar nu een juichend persbericht over. Marjolein. Lieve schat. Ik hoor net dat stichting Ammodo 15 miljoen per jaar gaat uitkeren aan cultuur. Geen persbericht gezien, maar misschien komt dat ook een beetje omdat dit geld afhandig is gemaakt van Rotterdamse havenarbeiders. Maar toch. In gods schepping is er rangorde. En daarin neemt het Bastin Fonds een plaats in onder de Willy Dobbe Foundation, het Weduwenfonds voor het Groot Kozakkenkoor en de Speeltuinvereniging Oosterzaan, waarvan ik geroyeerd penningmeester ben. En daaronder Marjolein, tja, daar is eigenlijk niks meer.

Zeeuws meisje woont in Brussel!

Hollanders lopen hooguit nog op klompen door de porseleinkast en zijn allang niet gierig meer. Belgen daarentegen lijken geheel in strijd met het cliché van de vrijgevige Bourgondiër meer op Zeeuws meisje dan Zeeuws meisje zelf. Belgen zijn pathologisch zuunig. Op hun 'filantropie-index' slaat de naald der vrijgevigheid aan goede doelen uit naar 50 miezerige euri per Belg. Dat is nog geen kwart van wat een Nederlander ophoest voor zijn medemens. En het wordt nog erger. Nederlanders storten namelijk ook nog eens astronomische bedragen aan het goede doel af via de Belastingdienst. Een instantie die onze Belgische vrienden mijden als de vliegende zwarte bultenpest en die derhalve bemand wordt door één slecht verstaanbare en uit zijn mond riekende oud-mijnwerker. En zo bezien is België eigenlijk het Schotland van het continent, het Zeeland van Nederland en zeker niet de hit van de voormalige popgroep Het Goede Doel.

Bevrijdingsdag

In het dorp van Goed Doen wordt Bevrijdingsdag gevierd met een loepzuivere schoolpleinruzie tussen hoogleraard Theodorus Schuyt en het Instituut Fondsenwerving. Of beter: tussen het CBF Keur en Keurmerk Goede Doelen. Het keurmerkstrijdje - gaapgaap - leek geïmplodeerd tot een tuttemerullig handtasjesgevecht tussen twee relnichten, maar wordt nu weer leven ingeblazen door een Scudje van Schuyt en een hittezoekende raket per kerende post van IF. Beide partijen spelen heerlijk vals. Schuyt zegt na lange innerlijke strijd, gewetenswroeging en handenwringen naar Damocles' zwaard te hebben moeten grijpen, terwijl een kind kan bedenken dat hem vanuit het CBF de wacht is aangezegd. IF ontkent op miraculeuze wijze betrokkenheid bij het Keurmerk Goede Doelen. Dat is ontkennen dat je koekjes jat, terwijl je met twee handen in de trommel graaiend live op het NOS-Journaal komt. Wat is de oplossing? Gewoon doen waarvoor SBF-voorzitter Joop Daalmeijer al anderhalf jaar geen tijd heeft: het CBF maakt serieus plaats voor lokale fondsenwervers en het KGD stopt met haar mallotige claim een serieus keuralternatief te zijn. Met 19 keurmerkhouders (KGD) tegenover 346 (CBF) is dat Liechtenstein dat dreigt de VS binnen te vallen, of anders.