Direct demagogue

Straatberoving blijft de beste wervingsmethode. Die conclusie trekken wij na lezing van het gesprekje met Streetwise-directeur Kees Jan Heijdra in dit Journaal. Die gaat pal voor zijn straatwervers staan en verdedigt ‘direct dialogue’ als een profijtelijke en eerzame vorm van fondsenwerving. Dapper, begrijpelijk, maar net zo kansloos als de persvoorlichter van de Fyra. Die in Italië tussen twee lunchpauzes aan elkaar gelaste Fiat Panda’s zijn ons feestelijk aangesmeerd als hogesnelheidstrein, maar dat is niet langer vol te houden als slechts enkele onderdelen op de eindbestemming aankomen. Zo ook de ‘direct dialogue’. Direct? Zekers! Dialoog? Dacchut nie. Het gaat hier om eenrichtingsverkeer vertrokken vanaf Station Schuldbesef met eindbestemming Station Maandelijkse Afschrijving. Welk antwoord is er immers mogelijk op een in de publieke ruimte luidkeels gestelde vraag als: “En u laat dus toe dat deze blinde circusberen dagelijks worden gefolterd met hete ijzeren stangen?” Als het plaatje van de toegetakelde circusbeer aan uw dochtertje van tien wordt getoond door de dienstdoende werkstudent, klapt de val hoorbaar dicht. Bedenktijd is er niet, want “hoe langer u nu wacht, hoe meer slurfjes van jonge olifantjes worden afgesneden door misbruikte kindsoldaten in het laatste stukje Afrika dat Marco Borsato nog niet heeft kunnen bezoeken wegens zijn drukke tourschema.” En daar sta je dan met je volle boodschappentas en een intussen hysterisch krijsend kind. Dan teken je bij het kruisje. De echte dialoog volgt. Als je thuis bent en aan je vrouw vertelt wat er gebeurd is.

Wetenschappelijke ballen

In een koffiekopje van gemiddeld 1 cliché diep kun je gemakkelijker verzuipen dan in een gierput met 100 hectoliter boerenverstand. Daar gaan we dan. “Vrouwen zijn empathischer dan mannen en vinden zorgen voor anderen belangrijker. Dit verklaart waarom vrouwen vaker geven aan goede doelenorganisaties. Mannen geven weer hogere bedragen, maar dat kunnen ze ook makkelijker doen, omdat ze meer verdienen dan vrouwen.” Met droge ogen zeggen dat Arjen de Wit en René Bekkers: twee wetenschappelijke watjes die wat mij betreft met kop en kont uit het mannencafé worden gekieperd en een jurkje mogen aantrekken. Bij die twee empathische knikknietjes kun je als man nooit winnen. Wat wil je nou? Dat we de fondsenwervingscursus gaan aanpassen? Ok. Les 1: Vergeet mannen. Richt je op vrouwen! Die zijn zo empathisch. Die vinden ‘zorgen’ zo fijn. Mannen niet. Die zijn niet empatisch. Dat zijn zakkrabbende autisten die het een rotzorg zal zijn, ook al verdienen ze meer dan vrouwen. Les 2: Vraag liever 100x aan een vrouw 1 euro, dan 1x aan een man om 1.000 euro. Want liever minder geld krijgen voor heel veel moeite en kosten van iemand die empathisch is, dan gemakkelijker en meer geld krijgen van egoïstische zorgmijders. Voor de ex-heren De Wit en Bekkers voeg ik daar graag Les 3 aan toe: hoe hoger je op je tenen gaat staan voor de feministische meetlat, hoe duidelijker je academische mannelijkheid in het vizier komt.

Urk de kurk

Het is nu officieel: in Urk geven ze het meest aan het goede doel. Alle kranten namen dit bericht over van het CBF. Maar de belangrijkste vraag werd niet gesteld: aan welk goed doel geven ze in Urk het meest niet? De antwoorden vindt u hieronder. Greenpeace (varen te veel in de weg); Stichting AAP (stammen we niet vanaf); KNRM (alleen bidden redt); Mama Cash (mama’s krijgen alleen huishoudgeld); Stop aids NOW! (verzet tegen Zijn straf is nutteloos); Amnesty (dissidenten hebben het er waarschijnlijk ook wel naar gemaakt); Katholieke Stichting ter Bevordering van het Welzijnswerk (katholicisme leidt überhaupt niet tot enig welzijn); Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds (alleen Hij kan u leiden); Stichting Behoud Limburgs Landschap (zit te weinig vis); Stichting Homeopaten zonder Grenzen (homo’s, daar kunnen we niks mee op Urk).

Duurzame vis wordt duur betaald

Mooie koppen deze week weer. ‘Campagne moet taboe ouderenmishandeling doorbreken’. Helemaal mee eens. Die campagne moet er nodig komen, want er wordt nog veel te besmuikt gedaan over het feit dat bejaarden soms best een corrigerende peer of zeenzaaier mogen hebben. Bijvoorbeeld als ze in hun scootmobiel-roedels alle gangpaden van de Appie Heijn blokkeren of vieze luchten achterlaten in een museum bij een schilderij waar jij dan niet meer van kan genieten. Nog meer taboes? Ja hoor, duurzaam beleggen. De VBDO deed onderzoek naar wat wij al wisten: duurzaam beleggen wordt door de sector gemeden als de salmonellazalm van Foppen. VBDO-directeur Guiseppe van der Helm stortte door politieke correctheid bijna onder zijn eigen gewicht ineen: “Er blijft ruimte voor verbetering.” Ja, ruimte ter grootte van het Andromeda-stelsel. Filantropie en duurzaamheid: het blijft een fietsende vis (zalm?). En tot slot: vrijdag verschijnt weer de jaarlijkse bijlage van Trouw over de 50 beste goede doelen qua impact. Niet qua duurzaamheid dus, want dan haal je die 50 niet. In elk geval is deze bijlage in opgerolde vorm het middel bij uitstek om aan de Campagne ouderenmishandeling zin

In een nivelleren tuigje

Nivelleren is géén werkwoord. Overal waar genivelleerd wordt, stopt namelijk acuut al het werk. Wordt er veel genivelleerd in de filantropie? Er zijn wel verwoede pogingen. Herman Code Wijffels bijvoorbeeld, of het Centraal Bureau Fondsenderving: allebei grote nivelleerders. Die willen de salarissen couperen tot maximaal de liefdewerk oud papiernorm. Elk doel moet een Unox-worst worden in plaats van zo’n zelfgerookte jongen van de slager om de hoek. Waarom in hemelsnaam? Uit angst voor de donateurs! ‘Het’ zou aan de donateurs niet uit te leggen zijn. Maar dat is de kolder gekroond. Is er eindelijk een sector waar de biodiversiteit leidt tot vrijheid, levensvreugde en diepe vervulling, moet er weer geunoxt worden. Uit druipende angst voor het gevende proletariaat. In een land waar het ideaal van de middelmaat excelleert. Een ideaal dat is samengebald in premier Samsoms psychosexuele obsessie. Waarvoor een naam is: nivellatio. Dat is de obsessieve drang om de top van andersmans salaris af te pipetteren. En er, tijdens deze daad, een ander, met de voornaam Hans, hangend in een nivelleren tuigje, naar te laten kijken, die er steeds “het is feest!” bij roept. Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers.

Hoorspelvreugd!

Heeft u afgelopen zaterdag geluisterd naar de aflevering van radio-onderzoeksprogramma Argos over ‘lookalikes’ in de goede doelenwereld? Nee? Doen! Top-amusement! Een aanrader! Smullen verzekerd! Volkstoneel met onvervalst gooi- en smijtwerk. En u zit eersterangs. Let in het eerste bedrijf op Joop! Oud-VFI-voorzitter Daalmeijer wordt door Argos als gretige getuige opgeroepen en schopt als een rancuneus Belgisch molenpaard zo majestueus naar achteren, dat de hoefafdrukken nog steeds diep in het voorhoofd van VFI-directeur Gosse Bosma staan. En als Joop! eenmaal goed op stoom is, richt hij het vizier ook en passant ook nog even op CBF-directeur Adri Kemps. Kemps wordt als ‘bureaucratische kromprater’ in het dierenrijk nog lager ingeschaald dan de skeletloze weekdieren. Het Argos-feest wordt gecompleteerd in bedrijf twee door mevrouw Vledder. Zij is directeur van de uiterst bedenkelijke lookalike ‘Stichting MS-Anders’ en gaat voor de VPRO-microfoon ouderwets helemaal uit haar plaat. Zo vermakelijk stupide gooit de als een viswijf krijsende Vledder haar eigen ruiten in, dat je je afvraagt hoe Stichting MS-Anders in godsnaam als een ‘lookalike’ kan worden bestempeld. De enige gelijkenis die Vledder en haar morsige consorten vertonen is die met Koot en Bie’s roemruchte zakkenvullers Jacobse & Van Es. Mocht dus de Stichting MS-Anders bij u aanbellen, dan kunt u gerust zeggen dat uw tuin al helemaal winterklaar is.

Supertrio

Wie is toch die Passie waarmee iedereen in de sector in bed schijnt te liggen? “Ik doe het alleen met Passie”, hoorde ik een zichtbaar seksueel uitgedoofde bestuurder na afloop van de Transparant Prijs zeggen. Ik ken Passie alleen als de treurigste helft van een bekend clownsduo, als verkleinwoord van een grensdocument en als Spel in Tegelen. In Den Haag weten ze ook niet wat dat woord betekent. Daarom willen ze de giftenaftrek voor goede doelen afschaffen en daar hebben ze natuurlijk volkómen gelijk in. Al die rijke kakkers die zo met passie geven, vullen ook heel gepassioneerd hun belastingformulier in: beetje voor het goede doel, beetje voor mij. Al die centendonateurs halen de geefdrempel natuurlijk niet en blijven fiscaal onbevredigd achter. Dat onze onaftrekbare democratie op wankelen staat en de filantropie als de laatste gorilla in de mist wordt afgeknald nu Den Haag deze riante miljonairsregeling op de helling zet, is…niet zo heel erg geloofwaardig. De protesten uit de sector missen misschien toch de door haar zelf gepredikte heilige drie-eenheid: Passie, Adriaan en Otenticiteit.