Mars is nuts

Trivialiteiten opschalen tot hysterische catastrofes: we beginnen er steeds beter in te worden. Overal lijken paarden in te zitten: auto’s, de gehaktballetjes van Ikea, Troje. Het wachten is op de eerste visboer die opbiecht dat hij Anky’s Bonfire verkoopt als Hollandse Nieuwe. Niets is meer wat het lijkt in deze wereld. Vlees komt te paard en gaat te voet verder als varken of rund. Sleuren aan een dood paard blijkt verrassend lucratief. Briljante timing dus van Oxfam Novib, dat midden in de sleepvlees-hype de voedselmultinationals tegen het duurzame licht hield. De uitkomst laat zich raden: allemaal gezakt als een baksteen. En een voorlichtingsmevrouw van Mars mocht op de radio uitleggen waarom het met de duurzaamheid in de cacao nog niet wil vlotten. “Die cacaoboeren wonen geïsoleerd en zijn moeilijk te bereiken”, probeerde het Marsvrouwtje. ‘Geïsoleerd?’ Toch niet zó geïsoleerd dat Mars die keuterboertjes aardig weet te traceren op de Andeshellingen om ze vervolgens voor een schijtprijs hun cacaobonen af te troggelen. “Wij willen zelf ook graag duurzaam worden, anders bestaan we over tien jaar niet meer”, kwetterde ons marsreepje nog quasi-zorgelijk met zo’n zelfgebreid MVO-stemmetje. Ach, schei toch uit en hou toch op. Zoiets gelooft toch niemand meer! Als de laatste cacaoboon wordt geplukt is er vast wel een ander bruin goedje dat voor chocola gesleten kan worden. Neutronenkorrels bijvoorbeeld, die de heren Jacobse en Van Es van de Tegenpartij, ooit gloedvol aanprezen om de tuin van mevrouw ‘winteklah’ te maken.

I did not have sex with Bill Clinton

Vorige week was het Goed Geld Gala van de Postcode Loterij in het Concertgebouw. Via de webcam keek ik gefascineerd mee naar een soort supersinterklaas in wie ik onmiddellijk Boudewijn Poelmann herkende. Die deelde achteloos 291 miljoen euro uit. Hoeveel? 291 miljoen euro. Ben je doof? Dat is het Bruto Binnenlands Product van Mali. Of de dagomzet van naar rundvlees omgekat paardenvlees in Nederland. Of in elk geval meer dan een half miljard euro aan verkochte postcodeloten. Anyway: Bill Clinton was er ook en dat leidde al vroeg op de donderdagavond tot een twitterdiarree van zwijmelende galagasten die allemaal even dezelfde lucht mochten inademen als Magic Bill. Clinton werd geïnterviewd door… Femke Halsema. Een vondst! Een betoverend duo, begiftigd met de gave des woords! En een chemie tussen die twee! Als een schuchtere stagiaire zette Femke charmant, kwetsbaar kirrend en authentiek ferm voor en Bill mocht zijn fameuze oneliners er pardoes inkoppen. Het ging erin als gods woord in een ouderling. Bill, met droge ogen: “Elke Nederlander die meespeelt met de Postcode Loterij is daardoor eigenlijk zelf een goede doelenorganisatie, omdat je bijdraagt aan het verbeteren van het leven van anderen.” Elke Nederlander een goede doelenorganisatie... Er moest onder de stoelen gemopt en gedweild worden in het Concertgebouw. Niemand hield het droog. Dus Schuringa, moet je dan, broodjenuchter vanachter je webcam, zo’n magic moment kapotmaken? Kun je dan niet even mee op de golven van bewondering voor een echte wereldleider? Voor een man met meer charisma in zijn linkerpink, dan jij in je hele woonkamer in Amsterdam-Noord? Euh, nee. Dus. Als elke Nederlander die een lot koopt bij de Postcode Loterij al een goede doelenorganisatie is. Wat is mijn Iraakse buurvrouw dan, die mij vorige week, toen ik met griep op bed lag, spontaan kippensoep bracht? Die heeft niet eens een postcode.

Warm en koud Buffet

Maandagavond naar VPRO’s ‘Tegenlicht’ gekeken? Ging over venture philanthropy: hoe de superrijken een deel van hun vermogen weer terugpompen in de samenleving met de hoop op maatschappelijk rendement. Alleen Warren Buffet schonk vorig jaar al 3,1 miljard dollar aan goede doelen. Is dat veel? Voor Warren niet – die 3,1 miljard hoestte hij per ongeluk uit zijn vestzakje bij het voorover bukken – maar voor die goede doelen tikt het, zeg maar, lekker aan. Iedereen blij? Nee natuurlijk. In de intellectuele arbeiderskerk is elk kapitaal verdacht. En daar hebben ze in dit specifieke geval nu eens volkomen gelijk in. ‘Venture philanthropy’ is immers een contradictio in terminis van de orde ‘kapitalistisch-marxisme’ of ‘rijdende Fyra’. Voor de rest blijft ‘Tegenlicht’ het bekende konijn dat gebiologeerd in de eigen lichtbak loert. Iedereen wil zo graag dat filantropie ‘democratisch’ is. Maar dat is zij niet. Nooit geweest ook. De overheid moet het belastinggeld van de mensen eerlijk verdelen, maar privé mag Warren rustig het bruto binnenlands product van de Benelux spenderen aan wat hem tijdens het poepen maar te binnen schiet: Macramécursussen voor iedereen in Patagonië? Doen. Verplicht linksdraaiende yoghurt op alle basisscholen van India? Al gebeurd. Eén groot muskietennet boven Afrika spannen? De eerste palen bij Kaapstad en Caïro gaan al de grond in. In filantropie gaan passie, verbeeldingskracht, onverlicht despotisme en onverwerkte jeugdtrauma’s broederlijk samen. Als je, zoals de VPRO, zo tegen het licht in probeert te kijken, zie je dat waarschijnlijk nooit.

Direct demagogue

Straatberoving blijft de beste wervingsmethode. Die conclusie trekken wij na lezing van het gesprekje met Streetwise-directeur Kees Jan Heijdra in dit Journaal. Die gaat pal voor zijn straatwervers staan en verdedigt ‘direct dialogue’ als een profijtelijke en eerzame vorm van fondsenwerving. Dapper, begrijpelijk, maar net zo kansloos als de persvoorlichter van de Fyra. Die in Italië tussen twee lunchpauzes aan elkaar gelaste Fiat Panda’s zijn ons feestelijk aangesmeerd als hogesnelheidstrein, maar dat is niet langer vol te houden als slechts enkele onderdelen op de eindbestemming aankomen. Zo ook de ‘direct dialogue’. Direct? Zekers! Dialoog? Dacchut nie. Het gaat hier om eenrichtingsverkeer vertrokken vanaf Station Schuldbesef met eindbestemming Station Maandelijkse Afschrijving. Welk antwoord is er immers mogelijk op een in de publieke ruimte luidkeels gestelde vraag als: “En u laat dus toe dat deze blinde circusberen dagelijks worden gefolterd met hete ijzeren stangen?” Als het plaatje van de toegetakelde circusbeer aan uw dochtertje van tien wordt getoond door de dienstdoende werkstudent, klapt de val hoorbaar dicht. Bedenktijd is er niet, want “hoe langer u nu wacht, hoe meer slurfjes van jonge olifantjes worden afgesneden door misbruikte kindsoldaten in het laatste stukje Afrika dat Marco Borsato nog niet heeft kunnen bezoeken wegens zijn drukke tourschema.” En daar sta je dan met je volle boodschappentas en een intussen hysterisch krijsend kind. Dan teken je bij het kruisje. De echte dialoog volgt. Als je thuis bent en aan je vrouw vertelt wat er gebeurd is.

Wetenschappelijke ballen

In een koffiekopje van gemiddeld 1 cliché diep kun je gemakkelijker verzuipen dan in een gierput met 100 hectoliter boerenverstand. Daar gaan we dan. “Vrouwen zijn empathischer dan mannen en vinden zorgen voor anderen belangrijker. Dit verklaart waarom vrouwen vaker geven aan goede doelenorganisaties. Mannen geven weer hogere bedragen, maar dat kunnen ze ook makkelijker doen, omdat ze meer verdienen dan vrouwen.” Met droge ogen zeggen dat Arjen de Wit en René Bekkers: twee wetenschappelijke watjes die wat mij betreft met kop en kont uit het mannencafé worden gekieperd en een jurkje mogen aantrekken. Bij die twee empathische knikknietjes kun je als man nooit winnen. Wat wil je nou? Dat we de fondsenwervingscursus gaan aanpassen? Ok. Les 1: Vergeet mannen. Richt je op vrouwen! Die zijn zo empathisch. Die vinden ‘zorgen’ zo fijn. Mannen niet. Die zijn niet empatisch. Dat zijn zakkrabbende autisten die het een rotzorg zal zijn, ook al verdienen ze meer dan vrouwen. Les 2: Vraag liever 100x aan een vrouw 1 euro, dan 1x aan een man om 1.000 euro. Want liever minder geld krijgen voor heel veel moeite en kosten van iemand die empathisch is, dan gemakkelijker en meer geld krijgen van egoïstische zorgmijders. Voor de ex-heren De Wit en Bekkers voeg ik daar graag Les 3 aan toe: hoe hoger je op je tenen gaat staan voor de feministische meetlat, hoe duidelijker je academische mannelijkheid in het vizier komt.

Urk de kurk

Het is nu officieel: in Urk geven ze het meest aan het goede doel. Alle kranten namen dit bericht over van het CBF. Maar de belangrijkste vraag werd niet gesteld: aan welk goed doel geven ze in Urk het meest niet? De antwoorden vindt u hieronder. Greenpeace (varen te veel in de weg); Stichting AAP (stammen we niet vanaf); KNRM (alleen bidden redt); Mama Cash (mama’s krijgen alleen huishoudgeld); Stop aids NOW! (verzet tegen Zijn straf is nutteloos); Amnesty (dissidenten hebben het er waarschijnlijk ook wel naar gemaakt); Katholieke Stichting ter Bevordering van het Welzijnswerk (katholicisme leidt überhaupt niet tot enig welzijn); Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds (alleen Hij kan u leiden); Stichting Behoud Limburgs Landschap (zit te weinig vis); Stichting Homeopaten zonder Grenzen (homo’s, daar kunnen we niks mee op Urk).

Duurzame vis wordt duur betaald

Mooie koppen deze week weer. ‘Campagne moet taboe ouderenmishandeling doorbreken’. Helemaal mee eens. Die campagne moet er nodig komen, want er wordt nog veel te besmuikt gedaan over het feit dat bejaarden soms best een corrigerende peer of zeenzaaier mogen hebben. Bijvoorbeeld als ze in hun scootmobiel-roedels alle gangpaden van de Appie Heijn blokkeren of vieze luchten achterlaten in een museum bij een schilderij waar jij dan niet meer van kan genieten. Nog meer taboes? Ja hoor, duurzaam beleggen. De VBDO deed onderzoek naar wat wij al wisten: duurzaam beleggen wordt door de sector gemeden als de salmonellazalm van Foppen. VBDO-directeur Guiseppe van der Helm stortte door politieke correctheid bijna onder zijn eigen gewicht ineen: “Er blijft ruimte voor verbetering.” Ja, ruimte ter grootte van het Andromeda-stelsel. Filantropie en duurzaamheid: het blijft een fietsende vis (zalm?). En tot slot: vrijdag verschijnt weer de jaarlijkse bijlage van Trouw over de 50 beste goede doelen qua impact. Niet qua duurzaamheid dus, want dan haal je die 50 niet. In elk geval is deze bijlage in opgerolde vorm het middel bij uitstek om aan de Campagne ouderenmishandeling zin