Doorzichtige ontrouw

Na drie jaar houdt dagblad Trouw het al voor gezien met de Top 50 van ‘beste goede doelen’. De reden: Trouw heeft ‘haar eigen doelstellingen gehaald, want er is nu volop discussie over de transparantie van goede doelen.’ Dat heet in krantentermen: liegen dat het gedrukt staat. Om te beginnen was er al járen een Babylonische spraakverwarring over transparantie en daaraan heeft de Trouw Top 50 in drie jaar tijd alleen nog maar meer verwarring toegevoegd. Met een gemengd fruit-ranglijst, waarin Spakenburgse Boys ruim eindigde boven Real Madrid. De kas van Spakenburgse Boys is namelijk veel transparanter dan die van de Madrilenen, ook al rollen die de palingvoetballers binnen een kwartier met 30-0 op. Zo kon het gebeuren dat een kleine vereniging voor hartpatiënten ruim eindigde boven de Hartstichting. Dat de laatste de samenleving honderden miljoenen bespaart aan medische kosten door preventie maakt de top vijftig geen fluit uit. En zo kwam het dat er door de Trouw Top 50 niet een zinnige discussie over transparantie losbarstte, maar geruzie over een mesjogge ranglijst. Zoals veel buitenstaanders heeft ook Trouw d’r jatte verbrand aan de moeilijkste sector van Nederland: een brugklas met egoïstische pubers die hun leraar Nederlands binnen drie jaar huilend laten afdruipen. De impact van de Trouw Top 50 op de transparantiediscussie? Een natte wind in een volle lift. Zelden was ontrouw zo goed te ruiken.

Het-Nu-Is-Het-Welletjes-Register

Nu door het Bel-Me-Niet-Register net een zuiverende zondagsrust in de huiskamers is nedergedaald, is er sinds deze week opeens een Bel-Me-Wél-Register. Met behoud van de bescherming van het Bel-Me-Niet-Register kan de consument zelf bepalen waarvoor hij/zij een aanbieding wenst te ontvangen van een bedrijf of goed doel. Mooi stuntje van een paar retehandige zakenjongens. De kerkelijke organisatie ‘Operatie Mobilisatie’, is het eerste goede doel door wie je wel-gebeld kunt worden voor ‘een gesprek over een donatie’... ‘Operatie Mobilisatie’ onderscheidt zich door twee zaken: het oorverdovende gebed en de zending van zeecontainers nokvol met bijbels naar landen waar de mensen vooral behoefte hebben aan een kom rijst. Geheel vrijwillig door deze organisatie gebeld te willen worden ‘voor een gesprek over een donatie’? Ik geloof dat ik nog eerder mijn klok en hamerspel zou toevertrouwen aan een op hol geslagen hakselmachine dan aan ‘Operatie Mobilisatie’. Er is natuurlijk altijd een kaarsenbrandersmarkt voor zelfkastijders en religieuze daklozen, maar het zou meer van naastenliefde hebben getuigd als ‘Operatie Mobilisatie’ het Bel-Me-Wel-Register had ingesteld om eenzame ouderen weer met de samenleving in verbinding te stellen. Is altijd beter dan zalvende kreupelpraat als ‘een goed gesprek over een donatie’. Het laatste, inhoudelijke en echt goede gesprek dat ik had met een fondsenwerver duurde precies 5 seconden. Dat was net nadat ik een aardappel met jus uit mijn mond had gehaald en nog vóór het Bel-Me-Niet-Register, inderdaad.

Koppensnellen

Uit het tweejaarlijkse onderzoek ‘Geven In Nederland’ blijkt dat huishoudens in 2011 maar liefst 10 procent minder hebben gegeven aan goede doelen in vergelijking met voorgaande jaren. Dat nieuws werd als volgt geduid: Volkskrant: ‘Tien procent minder aan strijkstok goede doelen!’ Telegraaf: ‘PvdA laat goede doelen opnieuw in de kou staan’ NRC Handelsblad: ‘Onze analyse krijgt u morgen door hoofdredacteur Peter Vandermeersch in De Wereld Draait Door’ Urker Huisbode: ‘Witwassen door giften steeds moeilijker’ Het Nederlands Dagblad: ‘Nieuwe paus oorzaak geefcrisis’ KRO Mikrogids: ‘Protestanten geven stiekem minder’ Instituut Fondsenwerving: ‘Het is de schuld van Adri Kemps’ CBF: ‘Hanneke Lenkens is een sekreet’ Spits: ‘Iets is 10 procent minder’ Mark Rutte: ’90 procent? Geweldig! Fan-tas-tisch. Niks crisis!’ Schuringa: ‘Theo Schuyt is een pathologische aandachtstrekker’

CBF’s Koningslied

Ik heb ‘m op aanraden van diverse mensen zelf even bekeken. Het filmpje dat het CBF maakte om de mensen in het land goed bang te maken voor goede doelen. En ik snap de ophef niet. Je ziet onmiddellijk welke van de twee fondsenwervers niet te vertrouwen is. Die tweede in dat blauwe jasje is een vals secreet. Let even goed op dat gemene lachje, maar vooral op de manier waarop ze haar handen quasi-devoot gevouwen heeft. Maar los daarvan: wat gemakkelijk om nu het CBF te bashen via de sociale media. OK, misschien is de inhoud, de tekst, de tone of voice, de pay off, het script en de uitvoering van het filmpje niet helemaal voor de fijnproevers, maar het is een filmpje voor het hele volk. De man in de straat moet het kunnen snappen. Aan dat filmpje hebben ook heel veel mensen belangeloos meegewerkt. De tekst is geschreven door CBF-voorzitter mr. De Wijkerslooth-De Weerdesteijn en zijn gezin in de vrije weekenden. Moet je die dan op elk woord afrekenen? Jonge, jonge, wat gemakkelijk zeg. En dan hopen dat het CBF dat filmpje terugtrekt? Brand niet af, maar zing mee: En kijk om je heen Het CBF loopt met je mee Door de regen en de wind Zal mr. De Wijkerslooth-De Weerdesteijn naast je blijven staan Je beschermen tegen elke collectant Hij zal waken als jij snurkt Hij behoedt je voor de storm Houdt je veilig zo lang als je geeft Eén strijd, twee levens We staan voor elkaar, niet te breken Eén collectebus, twee leeuwen Met elkaar in de zon en de regen Zij aan zij, portemonnee vooruit Trots als een pauw, dit is ons geluid En hoe bot we ook zijn Onze daden zijn groot Gaan niet onderuit

P.S.: Ik ben vanmiddag op de 'Dag van de filantropie' om mijn standpunt luidkeels kenbaar te maken. U herkent mij aan de papieren zak over mijn hoofd.

De ambassadeur is dood

Het is nu wetenschappelijk aangetoond. De goede doelen-ambassadeur is volstrekt overbodig. Net zoals Hero Brinkman, de Fyra, het CBF en Dick Advocaat. Het Nationaal Donateurs Panel laat namelijk weten dat van alle ondervraagden er niemand was die ook maar enige betekenis toekende aan dit ambt. Zero. Nada. Zelfs de 101-jarige mevrouw Lenie Otterspeer-De Berenbrouck uit Rusthuis Sunset Glory – het oudste nog levende lid van de Marco Borsato-fanclub - was onder bedreiging van een doorgeladen jachtgeweer niet tot andere gedachten te brengen: de ambassadeur in Goede Doelenland dient geen enkel nut. Even mijn top 5 (goede doelen zijn niet verzonnen): Herman den Blijker (Orange Babies): obese, kinderhatende tv-kok met een ernstig spraakgebrek; Hans Kazan (Kind en Brandwond): uitgesmeulde goochelaar, die kinderen op het toneel met brandende fakkels laat jongleren; Jannes (Fonds Sport Gehandicapten): volkszanger met verschillende ernstige handicaps (zie o.a. Herman den Blijker), echter geen ten gevolge van sport of enige lichamelijke inspanning; Anky van Grunsven (Hulp aan Buitenlandse Honden): kan gezien Bonfire beter ruilen met Hans Kazan (zie Kind en Brandwond) of overstappen naar Hulp aan Jannes (zie 3); Piet Paulusma (Stichting Buurtlink): onecht kind van Den Blijker (1) en Jannes (3) en gezien uitdrukkingsvaardigheden waarschijnlijk de missing link in de evolutietheorie.

Niks is liefde

Koepel VFI liet haar directeuren in Den Haag praten over ‘de toekomst van het goede doel’. Mooi initiatief, maar wel een beetje laat, aangezien de toekomst van goede doelen al een tijdje aan de gang is. Maar goed: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Het liep echter allemaal anders! Na afloop van het directeurenforum was echt iedereen de weg kwijt. Sommige directeuren konden zelfs de uitgang van Sociëteit de Vereeniging niet meer vinden, terwijl VFI-directeur Gosse Bosma in flowerpower-overhemd, relaxed blowend, zijn leden opriep “meer over de liefde te praten”. Goede doelen en liefde? Dat is een vanouds erg ongemakkelijk duo. Ik denk dat paring met een Friki-diepvrieskip meer hartstocht opwekt bij de donateur dan de gedachte aan een goed doel. De aanblik van een collectebus is het beste voorbehoedsmiddel sinds de uitvinding van de dunschiller. Ik zeg: prima! Dan is het maar duidelijk! Alles beter dan dat kruiperige de-donateur-naar-de-mond-praten. Of dat vreselijk, zelfgebreide de-donateur-erbij-betrekken-gedoe. Dat zal lekker worden, dat we de donateurs overal bij gaan betrekken! Goede doelen hebben het al druk genoeg. En dat loopt uit op hetzelfde fiasco als de kiezers overal bij te betrekken. Je krijgt een overdosis pseudo-inspraak en vervolgens mag je gewoon in een stemhokje precies die regering kiezen die je helemaal niet wil. Nee, het ‘goede doel van de toekomst’ kan beter een voorbeeld nemen aan de Belastingdienst. Niemand houdt van ze, maar efficiënt collecteren, dat kunnen die jongens wel.

Inpakken die impact

Vorige week confereerden collega’s in Rotterdam over ‘de toekomst van filantropie’. Daar werd een nieuwe poging gedaan om het thema ‘impact’ te laten stijgen op de belangstellingsladder van de bestuurders in de sector. Een krankjorum idee, in de categorie ‘De toekomst van Anders Breivik als ambassadeur van WarChild’. Waarom? Omdat ‘impact’ een 101% kansloos dossier is. Een soort Cyprus van de filantropie, maar dan echt bankroet. Het kadaver van een Gronings molenpaard waaraan allang niet meer gesleurd wordt en een bevroren academische keutel waar je rustig je schoen op kunt zetten. De reden is simpel. Impact meten is een kansspel. Het is een illusiemachine bedacht door academici om zichzelf aan en u van uw werk te houden. Het is de rivier van gemiddeld 1 meter diep waarin je hartstikke verzuipt. Impact meten lukt de banken al niet, laat staan vrijwilligersorganisaties die twee keer per jaar vergaderen in een restaurant met Perzische tafelkleedjes, een agenda met alleen een rondvraag en een portie bitterballen na. Impact meten leidt tot existentiële vragen die niemand kan beantwoorden. Het is de paus die in de Sixtijnse kapel roept om een teken van Hem en alleen zijn echo hoort. Impact heeft alles met gelukshormonen en niets met euro’s te maken. De impact van filantropie is geen variabele, maar een eeuwige constante: een onontkoombaar goed gevoel bij de ontvangers en de gevers. Amen.